Herbert jako klasyk i poeta kultury

Charakterystyczną cechą poezji Zbigniewa Herberta są częste odwołania do motywów mitologicznych i liczne nawiązania do kultury, także tej współczesnej. Poeta posługuje się znanymi symbolami, postaciami, motywami, by wywołać u odbiorcy pewne skojarzenia, odwołać się do utartych schematów i wyobrażeń, z którymi na ogół podejmuje polemikę.

Motywy zaczerpnięte ze sztuki antycznej stanowią podstawowe tworzywo metaforyki Herberta („ucichły smutek  greckiej wazy” - „Opuszczony”; „cierpki obol ojczyzny” - „Nike która się waha”; „krwawi cynobrem Leonidas” - „Zwierciadło wędruje po gościńcu”; „uchylona zasłona Izydy” - „Podróż”). Odwołania do antyku pozwalają poecie wyrazić skomplikowane i niejednoznaczne pojęcia. Starożytni twórcy i bohaterowie symbolizują określone cechy i sytuacje. Hektor („Przesłanie Pana Cogito”) uosabia, na przykład, bohaterstwo, Apollo („Apollo i Marsjasz”) – wyważoną doskonałość sztuki, Katon Młodszy („Pan Cogito o postawie wyprostowanej”) – nieugiętości, Homer i Horacy („Pan Cogito a pop”) – prawdziwe, nieprzemijalne piękno.

Podobną rolę pełnią w twórczości Herberta nawiązania do Biblii („Sprawozdanie z raju”) czy literatury zaliczanej do kanonu („Tren Fontynbrasa”

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 4 =
Ostatnio komentowane
Tekst jest napisany z błędami. (lata panowania) Hammurabi nie zjednoczył pierwszy Samar...
Historyk • 2020-10-28 17:07:17
To jest 7.
Alice • 2020-10-28 11:43:13
hyggyy
jhfhftu • 2020-10-28 10:30:09
dobre to
Kamil • 2020-10-27 19:39:34
Opisz przemysł
Zbychu sto noga • 2020-10-25 13:38:03