Podczas gdy oś liczbowa jest wygodną reprezentacją zbioru liczb rzeczywistych, para skrzyżowanych pod kątem prostym osi reprezentuje płaszczyznę. Każdy punkt płaszczyzny możemy utożsamiać z prarą liczb. Pierwsza oś nazywana jest osią rzędnych (rzędną), druga - osią odciętych (odciętą).
Taki układ dwóch osi nazywamy płaszczyzną kartezjańską, kartezjańskim układem współrzędnych lub po prostu układem współrzędnych. Punkt \((0,0)\) nazywamy początkiem (rzadziej: środkiem) układu współrzędnych.
Funkcją nazywamy relację łączącą elementy dwóch zbiorów, z których pierwszy nazywany jest dziedziną i ozn. \(X\), a drugi przeciwdziedziną, ozn. \(Y\), przy czym każdemu elementowi zbioru \(X\) przyporządkowany jest dokładnie jeden element zbioru \(Y\) (na odwrót niekoniecznie).
Elementy pierwszego zbioru nazywamy argumentami i ozn. \(x\), elementy drugiego zbioru - wartościami funkcji (ozn. \(y\)).
Funkcję opisaną na zbiorze \(X\), o wartościach w zbiorze \(Y\) ozn. \(f\) i piszemy \(f:X \rightarrow Y\). Wówczas też \(y = f(x)\).
Możemy zatem na funkcję patrzeć jako na przekształcenie przeprowadzające argument na jego wartość. Dziedzinę często oznacza się jako \(D\) (lub \(D_f\)). Przeciwdziedzina oznaczana jest jako \(D^{-1}\) lub (ze względu na fakt, że jestem zbiorem wartości funkcji) - \(ZW\).
Argumenty, w których funkcja przyjmuje wartość \(0\) nazywane są miejscami zerowymi funkcji. By wyznaczyć miejsce zerowe funkcji należy rozwiązać równanie \(f(x) = 0\).
Wykresem funkcji \(f\) nazywamy zbiór tych punktów \((x,y)\) płaszczyzny kartezjańskiej, dla których \(y=f(x)\).
