Funkcją wymierną nazywamy funkcję postaci f(x)=W(x)V(x), gdzie W(x), V(x) są wielomianami (V(x) niezerowy), a zatem jest to funkcja będąca ilorazem dwóch funkcji wielomianowych.
Dziedziną funkcji f(x) jest dziedzina funkcji W(x) pomniejszona o pierwiastki funkcji V(x).
Najprostszą funkcją wymierną jest funkcja f(x)=ax, gdzie a∈R. W tym przypadku licznikiem jest wielomian stopnia zero (funkcja stała), zaś mianownikiem wielomian pierwszego stopnia.
Wykresem funkcji f(x)=ax jest składająca się z dwóch ramion krzywa nazywana hiperbolą.
Jak widać z powyższego rysunku dla funkcji tej postaci dziedziną zawsze będzie zbiór liczb rzeczywistych z wyłączeniem zera. Dowolne przesunięcie funkcji f(x)=ax o wektor zmodyfikuje dziedzinę ale zawsze będzie ona postaci (−∞;p)∪(p;+∞) (lub równoważnie: R∖{p}), gdzie p jest x-ową współrzędną wektora przesunięcia.
Przykład:
Funkcja f(x)=2x przesunięta o wektor [1,0] będzie mieć dziedzinę R∖{1}.
Własności funkcji f(x)=ax
Funkcja postaci f(x)=ax nie ma miejsc zerowych, jest różnowartościowa, przedziałami monotoniczna (tj. na przedziale każdego z ramion malejąca jeśli a jest dodatnie jak na powyższych rysunkach lub na przedziale każdego z ramion malejąca jeśli a jest ujemne), posiada asymptoty poziomą y=0 oraz pionową x=0. Jak zostało już wskazane, dziedziną funkcji jest zbiór R∖{0}, podobnie zbiorem wartości jest zbiór R∖{0}.
Funkcję f(x)=ax można oczywiście przekształcać podobnie jak inne funkcje.
Przesunięcie jej o wektor [p,q] zmienia równania jej asymptot na x=p, y=q, dziedzinę na R∖{p}, zbiór wartości na R∖{q}. Różnowartościowość ani monotoniczność nie ulegają zmianie. Jeśli q≠0 funkcja mieć będzie miejsce zerowe.
Inne funkcje wymierne
Inne przykładowe funkcje wymierne to f(x)=xx−1, g(x)=x−2(x+1)(x−3), h(x)=x2+3x−5x2−6x+9, itd. Wyznaczenie ich dziedziny polega na wykluczeniu ze zbioru liczb rzeczywistych tych argumentów, które zerują mianownik. Dla podanych tu funkcji są to odpowiednio 1 dla f(x), −1 i 3 dla g(x) oraz −3 dla h(x).
Szczególnym przykładem funkcji wymiernej jest funkcja homograficzna.
Funkcja będąca sumą funkcji wymiernych sama również jest funkcją wymierną.
Przykład:
Znajdziemy funkcję będącą sumą funkcji f(x)=xx−1 i g(x)=x−2(x+1)(x−3). W tym celu sprowadzimy obie funkcje do wspólnego mianownika będącego iloczynem mianowników obu funkcji.
xx−1+x−2(x+1)(x−3)=xx−1⋅(x+1)(x−3)(x+1)(x−3)+x−2(x+1)(x−3)⋅x−1x−1=
x(x+1)(x−3)(x−1)(x+1)(x−3)+(x−2)(x−1)(x+1)(x−3)(x−1)=x(x+1)(x−3)+(x−2)(x−1)(x+1)(x−3)(x−1)=
x(x2+x−3x−3)+(x2−x−2x+2)(x+1)(x−3)(x−1)=x3−2x2−3x+x2−3x+2(x+1)(x−3)(x−1)=
x3−x2−6x+2(x+1)(x−3)(x−1)