Zbigniew Herbert, Wilk i owieczka – analiza i interpretacja

Geneza

Utwór Zbigniewa Herberta został napisany w formie parodii licznych bajek autorstwa La Fontaine’a, Ezopa, Krasickiego i innych bajkopisarzy tworzących opowieści z uniwersalnym morałem, posługując się bohaterami zwierzęcymi.

Tekst Herberta pochodzi z tomu pt. Hermes, pies i gwiazda wydanego w 1957 roku. Sama forma bajki zakłada, że dany gatunek zwierzęcia kojarzy się z określoną postawą.

Forma i treść

Zbigniew Herbert gra z bajkową konwencją, a także z czytelnikiem, który spodziewa się utartego zakończenia historii. Wilk przecież zawsze zjada owieczkę, a ona zawsze jest zbłąkana i zagubiona w lesie.

Tymczasem owieczka Herberta nie spełnia warunków określonych w tym schemacie bajki: nie opuściła swojej mamy (ponieważ ta wcześniej została zjedzona przez innego wilka); nie znajduje się w lesie (ale w zagrodzie). Wilk zatem nie odczuwa już potrzeby zjedzenia zwierzątka, ale silniejsza okazuje się potrzeba spełnienia oczekiwań czytelnika i wymagań morału pocieszając owcę:

Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy pouczających czytanek. Dorobią tło, motywy i morał. Nie miej do mnie żalu. Pojęcia nie masz, jak to głupio być złym wilkiem.

Nadawca

Nadawca ujawnia się na płaszczyźnie

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 4 =
Sylwia
2020-10-18 12:46:17
które to interpretacja?
Ostatnio komentowane
To jest 7.
Alice • 2020-10-28 11:43:13
hyggyy
jhfhftu • 2020-10-28 10:30:09
dobre to
Kamil • 2020-10-27 19:39:34
Opisz przemysł
Zbychu sto noga • 2020-10-25 13:38:03
Wow
Kaja • 2020-10-24 09:18:06