Powojenna krytyka literacka - opracowanie

Powojenna krytyka w okresie stalinizmu rozwijała się w obrębie dwóch głównych modeli. Pierwszym z nich był model oficjalny, a więc bełkot nowomowy i ogólników, drugi z nich stanowił natomiast wzorzec krytyki operującej językiem fachowym, wręcz hermetycznym, który dość skutecznie opierał się zgubnym skutkom socrealizmu.

Najważniejszymi ośrodkami toczonych dyskusji były „Tygodnik Powszechny” Jerzego Turowicza, „Twórczość” redagowana przez Kazimierza Wykę, a następnie związana z obozem władzy „Kuźnica”. Najbardziej istotne spory tego okresu dotyczyły np. pisarstwa Josepha Conrada. Dyskusję te zapoczątkował Jan Kott w artykułach takich, jak „O laickim tragizmie (Conrad i Malraux)” czy „Historia miarą człowieka”. Inną ważną debatą była dyskusja o realizmie. Można tu wymienić np. słynny artykuł Wyki „Tragiczność, drwina, realizm”.

Tymczasem październikowa odwilż dała szansę zaistnienia „młodej krytyce”. Należy tu wymienić przede wszystkim krakowską szkołę krytyki pod wodzą profesora Kazimierza Wyki, z której wywodzili się Jan Błoński, Ludwik Flaszen i Andrzej Kijowski i Konstanty Puzyna.

To oni stali się głównymi kontestatorami socrealizmu, atakowali literaturę okresu stalinizmu i ogłaszali

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 2 =
Ostatnio komentowane
słabe
kondradek_14 • 2020-11-24 10:12:18
fajne
szenino anino • 2020-11-23 20:48:13
Bardzo przydatne :))
Milka • 2020-11-23 17:28:48
Dobre ale ja tego nie wiedziałem
Szymon • 2020-11-23 14:33:33
fajny
Alek • 2020-11-23 11:13:48