Halina Poświatowska, Manekiny – analiza i interpretacja

Halina Poświatowska jako jedna z kilku poetek dwudziestolecia międzywojennego naznaczyła swoją twórczość odczuciem przemijalności w sytuacji egzystencjalnego zagrożenia. Cechy te dotyczą również wierszy traktujących o pozycji kobiety w społeczeństwie. Jednym z nich jest utwór pt. Manekiny. Liryk rozpoczyna się od słów:

manekiny mają ślepe piersi
kształt łydek jak napięta struna
dźwięcząca wiecznie
chłodnym tym samym tonem

Obraz sztywnej lalki, manekina, tchnącego zimnem i obojętnością na świat wprowadza czytelnika w nastrój melancholii, a wręcz grozi stanem depresyjnym.

manekiny mają włosy skończone
a twarze szczupłe
zapatrzone w siebie
spod przymkniętych powiek
manekiny
pogardzają tłumem
nie drżą
w istnieniu doskonałe
nieruchome

W opisie tytułowych manekinów poetka użyła wielu słów oddających bezruch, zastygnięcie, zamknięcie i odwrócenie od świata, od przechodzących obok hałaśliwych tłumów ludzi. Podmiot mówiący w wierszu czuje się podobnie – zupełnie wyobcowana z rzeczywistości, samotna w tłumie, zawieszona w chwili, a jednocześnie w wieczności. Z utworu przebija do nas wręcz hipnotyzujące zapatrzenie we własną, wewnętrzną pustkę egzystencjalną:

rozpościerają palce chwil
nad

Polecamy również:

  • Jestem Julią - interpretacja i analiza wiersza

    „Jestem Julią” to jeden z najbardziej znanych wierszy Haliny Poświatowskiej, pochodzący z tomu „Hymn bałwochwalczy” (1958). Utwór jest nie tylko osobistym wyznaniem podmiotu-kobiety, ale również literacką aluzją do tragedii „Romeo i Julia” Williama Szekspira. Więcej »

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 3 =
lolbabxd
2019-10-03 16:53:16
o co chodzi
Ostatnio komentowane
Popieram pana d
Mesjasz • 2021-11-28 16:27:18
To super że nagle Rz zmienia się w Rs bez żadnego powodu :/
Anonim • 2021-11-28 11:37:17
.
jennie • 2021-11-28 10:53:19
Git
Franek to nie ja • 2021-11-27 17:22:35
prosze
lo • 2021-11-27 10:35:19