Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Prośba - analiza i interpretacja

Ostatnio komentowane
Tekst zapewne zredagowany przez historyka. Tak naprawdę nic na temat rewolucyjnych osiąg...
furiat • 2019-08-15 11:10:28
Szkoda że nie ma zdań a tak poza tym to fajna strona
Nie kumata862 • 2019-08-06 19:59:23
Świetne, że można nauczyć się pisać dobry felieton. Przydaje się ta wiedza także p...
Szymon Owedyk • 2019-08-01 04:28:01
Super wskazówki, jak pisać reportaż. Swoje rady o tym, jak reportaż i felieton piszę,...
Szymon Owedyk • 2019-07-31 20:10:19
Sorry, ale to nie jest o tańcu śmierci, tylko o "Rozmowie..." w ogóle.
Andr • 2019-07-30 10:51:02
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Wiersz pt. „Prośba” reprezentuje nurt poezji religijnej. Na jego modlitewny charakter wskazuje już sam tytuł –  prośba, obok wyznania wiary, wyznania win i podziękowania, jest jednym z aktów modlitewnych. Ponadto utwór otwiera apostrofa skierowana do Boga.

Kolejne prośby, formułowane przez podmiot liryczny niejako w imieniu pewnej społeczności (obecność zaimka nasi), wprowadzane są czasownikami w trybie rozkazującym – przywróć, oblecz, ubierz, zdejm, oczyść, spuść. Sam przedmiot błagań ukazany jest natomiast w metaforycznych obrazach.

Choć wydawać by się mogło, iż podmiot liryczny zwraca się do Najwyższego z prośbą o dokonanie zmian w otaczającym go świecie (przywrócenie rzeczom utraconego blasku, obleczenie morza w dawną wspaniałość, ubranie lasu w rozmaite barwy), w rzeczywistości dotyczy ona ludzkiej psychiki, o czym świadczą kolejne wersy. Zasnuwający oczy popiół staje się symbolem przeszłości i straty, piołun – goryczy i smutku, a deszcz – oczyszczenia.

To błaganie człowieka, który doświadczył ogromnego cierpienia, pogrzebał swoich bliskich i trwa w żalu (biorąc pod uwagę kontekst biograficzny, można wysnuć przypuszczenie, iż to głos ocalałych z piekła II wojny światowej). Obciążony bagażem dramatycznych doświadczeń nie potrafi dostrzec piękna otaczającego go świata. Czas dla niego się zatrzymał, a pamięć nie może uwolnić się od smutnych obrazów przeszłości.

W wierszu próżno szukać zarzutów względem Boga, który przecież kieruje losami świata. Jest za to wiara w możliwość odzyskania radości życia i nadzieja na to, że na gruzach starego świata będzie można zbudować nową cywilizację – cywilizację miłości.

(…)

nasi umarli niechaj śpią w zieleni

niech żal uparty nie wstrzymuje czasu

a żywym niechaj rosną serca od miłości

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 5 =
echo $this->Html->script('core.min'); echo $this->Html->script('blockadblock.js'); echo $this->Html->script('fancybox/jquery.fancybox-1.3.4.min'); echo $this->Html->css('/js/fancybox/jquery.fancybox-1.3.4.min'); echo $this->Html->script('jnice/jquery.jNice', array('async' => 'async')); echo $this->Html->css('/js/jnice/jNice.min');