Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Prośba - analiza i interpretacja

Ostatnio komentowane
wew
wewe • 2019-10-17 19:56:19
No elo
Elo • 2019-10-16 18:14:00
nie fajne
wertyuiop[] • 2019-10-16 16:41:14
Podobno pan Erwin oprócz żony miał wiele związków nieformalnych z innymi kobietami. R...
Marcin • 2019-10-16 12:12:31
Podobno Alessandro Volta był bardzo pobożny. Codziennie uczęszczał na Mszę Świętą...
Marcin • 2019-10-16 12:06:53
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Wiersz pt. „Prośba” reprezentuje nurt poezji religijnej. Na jego modlitewny charakter wskazuje już sam tytuł –  prośba, obok wyznania wiary, wyznania win i podziękowania, jest jednym z aktów modlitewnych. Ponadto utwór otwiera apostrofa skierowana do Boga.

Kolejne prośby, formułowane przez podmiot liryczny niejako w imieniu pewnej społeczności (obecność zaimka nasi), wprowadzane są czasownikami w trybie rozkazującym – przywróć, oblecz, ubierz, zdejm, oczyść, spuść. Sam przedmiot błagań ukazany jest natomiast w metaforycznych obrazach.

Choć wydawać by się mogło, iż podmiot liryczny zwraca się do Najwyższego z prośbą o dokonanie zmian w otaczającym go świecie (przywrócenie rzeczom utraconego blasku, obleczenie morza w dawną wspaniałość, ubranie lasu w rozmaite barwy), w rzeczywistości dotyczy ona ludzkiej psychiki, o czym świadczą kolejne wersy. Zasnuwający oczy popiół staje się symbolem przeszłości i straty, piołun – goryczy i smutku, a deszcz – oczyszczenia.

To błaganie człowieka, który doświadczył ogromnego cierpienia, pogrzebał swoich bliskich i trwa w żalu (biorąc pod uwagę kontekst biograficzny, można wysnuć przypuszczenie, iż to głos ocalałych z piekła II wojny światowej). Obciążony bagażem dramatycznych doświadczeń nie potrafi dostrzec piękna otaczającego go świata. Czas dla niego się zatrzymał, a pamięć nie może uwolnić się od smutnych obrazów przeszłości.

W wierszu próżno szukać zarzutów względem Boga, który przecież kieruje losami świata. Jest za to wiara w możliwość odzyskania radości życia i nadzieja na to, że na gruzach starego świata będzie można zbudować nową cywilizację – cywilizację miłości.

(…)

nasi umarli niechaj śpią w zieleni

niech żal uparty nie wstrzymuje czasu

a żywym niechaj rosną serca od miłości

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 2 =