Pokolenie pryszczatych - geneza, założenia, przedstawiciele

Pokolenie pryszczatych to grupa polskich pisarzy, którzy debiutowali w latach 40. i 50. XX wieku w atmosferze akceptacji i propagowania oficjalnej doktryny Polski Ludowej, czyli marksizmu-leninizmu. W praktyce oznaczało to wcielanie w życie założeń socrealizmu, przyjętego oficjalnie w 1949 roku podczas zjazdu w Szczecinie.

Grupa ta skupiała się wokół Tadeusza Borowskiego, gorliwego zwolennika nowego ustroju, który widział w nim przeciwieństwo znienawidzonego faszyzmu. Istotnym momentem, niejako inicjującym głos owego pokolenia, był zjazd Związku Literatów Polskich w Warszawie w 1950 roku, podczas którego Adam Ważyk bezpardonowo zaatakował wieloznaczną poezję Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.

Zgodnie z nową linią programową, pisarze mieli stać się „inżynierami ludzkich dusz”. Pryszczaci w swojej twórczości piętnowali przejawy indywidualizmu, kładli nacisk na propagandę i agitacyjną funkcję literatury. Sztandarową postacią tego pokolenia był Wiktor Woroszylski, autor agitacyjno-propagandowych wierszy. Patetyczne panegiryki na cześć władzy ludowej pisywał również Witold Wirpsza.

W dziedzinie prozy najważniejszym gatunkiem stała się tak zwana „powieść produkcyjna”, opiewająca wysiłek

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 1 =
Ostatnio komentowane
super wyjaśnione!
Amelia • 2021-12-07 07:58:07
Fajne
Geniusz matematyczny • 2021-12-06 19:23:28
Ruda, dziękujemy za zwrócenie uwagi, poprawione :)
ADMIN • 2021-12-07 11:56:56
Łatwo
bynio • 2021-12-05 15:42:03
ok
Shrek • 2021-12-04 18:50:37