Książka Grzegorza Gortata opowiada o historii pewnej syryjskiej rodziny, która zmuszona zostaje do życia w trudnej wojennej codzienności. Narratorką opowieści jest ośmioletnia Jasmin, która przedstawia swoją sytuację rodzinną. Jej krewni żyją bez podstawowych środków do życia, wody czy elektryczności. W ich domu nie ma nawet szyb w oknach. Wszystkie miejsca publiczne, place zabaw, targowiska czy sklepy zostały zbombardowane i doszczętnie zniszczone. Dzieciom nie wolno oddalać się od domu tak, by w razie zagrożenia mogły szybko wrócić i schronić się w podziemiach. Obowiązuje je także zakaz zabawy w pobliżu kolorowego prania, łatwo dostrzegalnego dla ewentualnego snajpera. Jasmin opowiada o tym, że już nie pamięta jak wygląda ich kraj bez wojny i krwawych zamieszek. Nie pamięta normalnej rzeczywistości. Rodzice próbują ukrywać okrutną prawdę przed pociechami, sami udają, że wszystko jest w porządku, przekonują, że huk bomb to tak naprawdę wystrzał fajerwerków. Dzieci jednak widzą i rozumieją więcej, niż się dorosłymi wydaje.
Grzegorz Gortat nie zawiera w fabule powieści przyczyn, z których wybuchł konflikt w Syrii. Najważniejsze jest przedstawienie koszmaru codziennego życia obywateli. Dla nich też nie są istotne sprawy polityczne, ale raczej walka o przetrwanie zawierająca się w wielu wzruszających obrazach.