Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Julian Tuwim, Słowisień – analiza i interpretacja

Ostatnio komentowane
K1 DIS
Dis • 2019-12-11 22:28:49
slabe
blablaa • 2019-12-10 18:11:31
pozdrawiam ciepło z wigilii
kluska a • 2019-12-06 14:12:20
Dzk
Serek • 2019-12-05 21:29:59
Spoko
Nauczyciel • 2019-12-04 15:35:14
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Utwór wchodzi w skład cyklu poetyckiego Juliana Tuwima pt. Słopiewnie, który stanowi swego rodzaju eksperyment językowy poety. Łącząc się z ideą „języka pozarozumowego” propagowaną przez futurystów, chciał stworzyć przykłady istnienia języka o charakterze pierwotnym, istniejącego w ludzkiej podświadomości. Słowisień jest jedną z ciekawszych realizacji tego założenia.

Wiersz urzeka już samą warstwą brzmieniową dzięki swojej muzyczności i oparciu akcentu na kompozycji głoskowej. Liczne neologizmy, pochodzące z języka rosyjskiego, ukraińskiego i polskiego mają za zadanie przedstawiać urok i piękno obserwowanej przez podmiot przyrody:

W białodrzewiu jaśnie dzni słoneczko,
Miodzie złoci białopałem żyśnie,
Drzewia pełni pszczelą i pasieczną,
A przez liście kraśnie pęk słowiśnie.

Chodziło poecie przede wszystkim o nadanie językowi wrażenia niezwykłości, odłączenie go od przypisywanych mu, utartych form i znaczeń. Nowe formy zostały jednak oparte na już istniejących, mechanizmach językowych i leksykalnych, więc wiersz, tak jak pozostałe teksty w ramach cyklu, nie zostały całkowicie pozbawione sensu, posiadają jednak odmienną semantykę. Tuwim zdaje się udowadniać, że w całkiem nowatorski sposób można wyrazić piękno świata i jego zjawisk:

A gdy sierpiec na nabłoczu łyście,
W cieniem ciemnie jeno niedośpiewy:
W białodrzewiu ćwirnie i srebliście
Słodzik słowi słowisieńskie ciewy.

 

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

Komentarze (0)
2 + 2 =