Dwudziestolecie międzywojenne w Polsce - ramy czasowe, charakterystyka, przedstawiciele - strona 3

który staje się człowiekiem jednym z tłumu, prozaizację języka poetyckiego, skupienie na rekwizytach współczesnej cywilizacji (kino, samochód, tramwaj) oraz na codzienności.

Przeciwne idee przyświecają natomiast twórcom awangardowym (Peiper, Julian Przyboś, Jalu Kurek, Jan Brzękowski), którzy mają swój hermetyczny program, a ich wiersze przypominają doskonale skonstruowane mechanizmy zupełnie oderwane od młodopolskiej nastrojowości. Peiper formułuje ideę poezji elitarnej, przeznaczone dla niewielu czytelników, operującą skomplikowanym i szokującym systemem metafor opierających się na „pseudonimizowaniu” rzeczywistości. Słowo dziwi się tu słowu, obrazy poetyckie stanowią ekwiwalenty uczuć, a głównym przedmiotem poezji są „miasto, masa i maszyna”.

Osobnym zjawiskiem jest natomiast kreacyjna poezja Bolesława Leśmiana, inspirowana barwnym folklorem i posiadająca metafizyczną głębię (tomy „Łąka”, „Napój cienisty”). Późne lata 20. w obrębie poezji skamandryckiej przynoszą tendencje klasycystyczne, a więc powrót do gatunków klasycznych, takich jak oda czy elegia, regularna wersyfikacja, sięganie po motywy zaczerpnięte z tradycji. Przykładami tej estetyki są tomy „Rzecz czarnoleska” Tuwima,

Polecamy również:

Komentarze (2)
Wynik działania 1 + 2 =
ADMIN
2020-02-21 08:31:24
Dziękujemy za zwrócenie uwagi, wpis został poprawiony.
zofia
2020-02-20 19:59:40
Kongres Wiedenski (rok 1815!), to raczej zatwierdzenie rozbiorow Polski, nie zas przywrocenoe Polsce niepodleglosci
Ostatnio komentowane
5+1
jek • 2021-09-26 16:27:01
9+10=21
A • 2021-09-26 14:54:26
hh
ja • 2021-09-26 14:53:03
aha
sram • 2021-09-26 14:47:23
xd
dada • 2021-09-25 10:23:54