Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Czasopiśmiennictwo i publicystyka dwudziestolecia międzywojennego

Ostatnio komentowane
Bardzo dobry artykuł, pozdrawiam.
Pussydestroyer69 • 2019-05-20 08:35:34
megawonsz9 jest bogiem
megawonsz9 • 2019-05-19 19:13:14
aha
ktoś • 2019-05-19 15:39:47
[Intro] Yo Pi'erre, you wanna come out here?
playboi carti • 2019-05-19 18:27:24
mirmił nie jest łysy!
mateusz • 2019-05-18 16:54:30
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Czasopiśmiennictwo i publicystyka międzywojnia grupowały się według trzech linii programowych. Najważniejszą opozycję wyznaczał tu stosunek do tradycji, który według określenia Jerzego Kwiatkowskiego, mógł być rewolucyjny (nurty awangardowe) lub ewolucyjny (twórcy i publicyści skupieni wokół Skamandra). Trzecim typem czasopiśmiennictwa były periodyki związane z profilem społeczno-politycznym.

„Zdrój” – pionier polskiego czasopiśmiennictwa międzywojennego

Pierwszym czasopismem w Dwudziestoleciu był poznański „Zdrój” (1917 – 1922) redagowany przez Jerzego Hulewicza i Stanisława Przybyszewskiego. Z pismem byli związani wybitni twórcy modernistyczni, np. grupa niemieckich malarzy Bunt. Ważnymi programotwórcami oprócz wymienionych osobowości byli  Zenon Kosidowski i Jan Stur. „Zdrój” z jednej strony promował prądy ekspresjonistyczne, ale z drugiej, jak twierdzi Lesław Eustachiewicz, prezentował pozytywny stosunek do tradycji (zwłaszcza młodopolskiej). Swoistym spadkobiercą ekspresjonizmu „Zdroju” stała się grupa poetycka wydająca pisma „Ponowa” (1921 – 1922) i „Czartak” (1922, 1925, 1928). Głównymi jej prawodawcami byli Jan Nepomucen Miller i Emil Zegadłowicz, a program zakładał połączenie

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 3 =