Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Prośba o piosenkę – interpretacja i analiza - strona 3

Ostatnio komentowane
to jest debilizm
kacper • 2019-09-22 12:48:19
najgorsze co morze być
sarew • 2019-09-22 11:51:45
XO
XD • 2019-09-22 11:07:17
XD
LOL • 2019-09-22 09:40:21
mdmasmdamsamsdamsd P::;;
rak123 • 2019-09-21 14:10:22
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

ta druga forma poetycka stanowi ideał dla poety. Operuje ona bowiem „brawurą i „fantazją” oraz „rymem celnym i cienkim”. Piosenka jasno i dosadnie wyraża gwałtowne emocje tłumu, dzięki czemu może stać się orężem do walki przeciw niesprawiedliwości. Wyraziste epitety i wojenna metaforyka wiersza zostają wzmocnione przez prozaizmy, które podkreślają skuteczność pieśni. Poeta wyraża pragnienie, aby:

Aby ci, w których palnę, prosto w łeb dostali
Kulą z sześciostrzałowej, błyszczącej piosenki!

Widać tu niezwykłą dynamikę tekstu, który jest zorganizowany jako niemal energetyczne wyładowanie podkreślone końcowym wykrzyknieniem.

Wnioski

„Prośba o piosenkę” jest więc tekstem, w którym mamy do czynienia z przewartościowaniem romantycznej koncepcji sztuki. Tuwim z jednej strony dostrzega w niej istotne wartości: buntowniczość, gwałtowność, emocjonalność, zaangażowanie w sprawy polityczno-społeczne. Z drugiej natomiast poeta dokonuje modyfikacji języka romantyków, inkrustując tekst dosadnymi epitetami, kolokwializmami, a nawet wulgaryzmami. Tuwim ma świadomość własnej wyjątkowości jako twórcy, ale jednocześnie mocno solidaryzuje się z tłumem, nie stawia się w roli przewodnika-wieszcza. Jest kimś, kto chce towarzyszyć prostemu człowiekowi, a najbardziej charakterystycznym wyrazem owej przemiany jest odrzucenie hymnu na rzecz prostej piosenki.

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

Komentarze (0)
3 + 3 =