Lokomotywa – interpretacja i analiza

„Lokomotywa” to najbardziej znany wierszyk Juliana Tuwima dla najmłodszych. Stał się on tytułowym tekstem zbioru wydanego w 1938 roku: „Lokomotywa i inne wesołe wierszyki dla dzieci”. Utwór stanowi doskonałe połączenie interesującego opisu, humoru i wirtuozerii słowa. Tematem wiersza jest tytułowa lokomotywa przedstawiona jako istny cud techniki.

Jeden z najważniejszych środków stylistycznych użytych w utworze stanowi hiperbola, a więc wyolbrzymienie atrybutów pociągu. Lokomotywa jest zatem: „ciężka i ogromna”, a jej wielkie wagony wykonano z „żelaza i stali”. Tuwim sięga również po charakterystyczną dla dziecięcej poezji animizację. Lokomotywa zostaje zatem przedstawiona jako ogromny, czujący stwór, który strasznie się poci i sapie. Taki pociąg jest w stanie udźwignąć aż czterdzieści wagonów wypełnionych po brzegi ciężkimi przedmiotami, zwierzętami i ludźmi. W opisie zawartości wagonów poeta posługuje się żartem, np.:

A w trzecim siedzą same grubasy,
Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy

Wiersz jest pełen ruchu i dynamicznie zmieniających się obrazów. Nawet w początkowej części tekstu, kiedy lokomotywa stoi na stacji, Tuwim posługując się techniką filmową, szybko zagląda okiem poetyckiej „kamery”

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

Komentarze (1)
Wynik działania 3 + 1 =
lOL
2020-01-07 08:24:50
A no cześć
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39