Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Pisownia końcówek -ą, -om i -ę, -em

Ostatnio komentowane
123 • 2020-01-27 18:13:29 21364589465485465231658975612564626745564625648515461256421...
123 • 2020-01-27 18:14:56
Całkiem przydatne! ...
Anna Maria-Wesołowska • 2020-01-25 16:25:01
Rodzina (na szczęście) nie jest przystankiem lecz pierwszą naturalną grupą społeczn...
Władysław • 2020-01-25 07:50:20
W ostatnich latach na naszym rynku prasowym pojawiło się wiele kolorowych, pięknie wyda...
Władysław • 2020-01-25 07:46:55
Zhańbiony Mężczyzna Autor: Władysław Pitak Młodzi mężczyźni nie spieszą się d...
Władysław • 2020-01-25 07:42:34
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Trudności związane pisownią końcówek , -em i -ą, -om wynikają z różnic w wymowie.

Końcówka bywa wymawiana jako -om, np. Śpieszę z [pomocom]. Wymowa ta ma charakter gwarowy i nie mieści się w normie ogólnopolskiej. Dlatego należy pamiętać o:

1. pisowni końcówki -om w celowniku liczby mnogiej rzeczowników (komu? czemu? - chłopcom, drzewom, chmurom),

2. pisowni końcówki w narzędniku* i bierniku** liczby pojedynczej (z kim? z czym? - tą małą dziewczynką, trzecią godziną, szalejącą burzą / kogo? co? - małą dziewczynkę, trzecią godzinę, szalejącą burzę) oraz w 3 osobie liczby mnogiej czasu teraźniejszego (oni / one - chodzą, oglądają, czekają).

* w narzędniku liczby pojedynczej rzeczowników, przymiotników, odmieniających się przymiotnikowo zaimków, liczebników i imiesłowów rodzaju żeńskiego

** w bierniku liczby pojedynczej przymiotników, odmieniających się przymiotnikowo zaimków, liczebników i imiesłowów rodzaju żeńskiego

Końcówkę wymawia się z lekką nosowością lub bez nosowości. W zapisie występuje ona w bierniku liczby pojedynczej rzeczowników rodzaju żeńskiego (mamę, wodę, okolicę, roślinę) oraz w mianowniku i bierniku niektórych rzeczowników rodzaju nijakiego w liczbie pojedynczej (dziecię, pisklę, znamię).

Końcówki i -em są charakterystyczne dla czasowników w 1 osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego. Należy pamiętać, że:

1. końcówki używa się dla czasowników, w przypadku których druga osoba kończy się na -esz, -isz, -ysz (mogę - możesz, myślę - myślisz, słyszę - słyszysz),

2. końcówka -em jest charakterystyczna dla czasowników wiedzieć, śmieć, jeść, umieć, rozumieć (wiem, powiem, śmiem, jem, umiem, rozumiem).

Polecamy również:

Komentarze (0)
1 + 1 =