Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Obce nazwy własne - pisownia i odmiana

Ostatnio komentowane
iknhnni
polklll • 2020-01-17 13:54:01
NIe sądzĘ
UGA BUGA • 2020-01-16 18:08:43
xd
utylizacja • 2020-01-15 22:59:33
wielkie XD
HAHAHAHA • 2020-01-15 17:06:09
Bardzo ograniczona ilość przykładów, wzory maja o wiele wieksze zastosowanie niz podst...
Janko • 2020-01-14 22:35:23
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Pisownia obcych nazw własnych zależy od:

a. zwyczaju językowego - wiele nazw spolszczono dawno temu (Wiedeń, Praga, Paryż) i w takiej formie funkcjonują we współczesnej polszczyźnie,

b. zasad transkrypcji i transliteracji, które umożliwiają dostosowanie zapisu do możliwości alfabetu łacińskiego (np. z greki czy  alfabetu rosyjskiego),

c. wymagań systemu językowego, który reguluje m.in. odmianę wyrazów,

d. pochodzenie nazwy - inaczej np. odmienia się nazwiska angielskie, inaczej węgierskie.

 

1. NAZWISKA

 

2. IMIONA

a. Pisownia

Imiona żyjących współcześnie obcokrajowców należy zapisywać w wersji oryginalnej, nawet jeśli istnieją ich polskie odpowiedniki (np. Michelle Obama, nie - Michalina Obama, Stephen King, nie - Stefan King). W przypadku imion zapisanych alfabetem innym niż łaciński stosuje się transkrypcję i transliterację (np. ros. Андроник - Andronik, gr. Ἡρακλείδης - Heraklides).

Wiele imion (i nazwisk) postaci żyjących wcześniej zostało spolszczonych - Jerzy Waszyngton (ang. George Washington), Krzysztof Kolumb (wł. Cristoforo Colombo), Wolter (fr. Voltaire), Jan Sebastian Bach (niem. Johann Sebastian Bach). Równie wielu używa się w brzmieniu oryginalnym - Carlo C

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 3 =