Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Obce nazwy własne - pisownia i odmiana

Ostatnio komentowane
rww
rr • 2019-12-14 11:15:29
lubie kupcie
kupcia • 2019-12-13 10:31:41
3
21 • 2019-12-12 19:49:22
Jest błąd w treści na samym początku drugiej informacji na temat planet wewnętrznych,...
Xxd • 2019-12-12 18:54:28
Skomentuj tekst
Adam • 2019-12-12 15:03:55
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Pisownia obcych nazw własnych zależy od:

a. zwyczaju językowego - wiele nazw spolszczono dawno temu (Wiedeń, Praga, Paryż) i w takiej formie funkcjonują we współczesnej polszczyźnie,

b. zasad transkrypcji i transliteracji, które umożliwiają dostosowanie zapisu do możliwości alfabetu łacińskiego (np. z greki czy  alfabetu rosyjskiego),

c. wymagań systemu językowego, który reguluje m.in. odmianę wyrazów,

d. pochodzenie nazwy - inaczej np. odmienia się nazwiska angielskie, inaczej węgierskie.

 

1. NAZWISKA

 

2. IMIONA

a. Pisownia

Imiona żyjących współcześnie obcokrajowców należy zapisywać w wersji oryginalnej, nawet jeśli istnieją ich polskie odpowiedniki (np. Michelle Obama, nie - Michalina Obama, Stephen King, nie - Stefan King). W przypadku imion zapisanych alfabetem innym niż łaciński stosuje się transkrypcję i transliterację (np. ros. Андроник - Andronik, gr. Ἡρακλείδης - Heraklides).

Wiele imion (i nazwisk) postaci żyjących wcześniej zostało spolszczonych - Jerzy Waszyngton (ang. George Washington), Krzysztof Kolumb (wł. Cristoforo Colombo), Wolter (fr. Voltaire), Jan Sebastian Bach (niem. Johann Sebastian Bach). Równie wielu używa się w brzmieniu oryginalnym - Carlo C

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 1 =