Dwudziestolecie międzywojenne w Polsce - ramy czasowe, charakterystyka, przedstawiciele - strona 5

„Ferdydurke”) i Brunona Schulza („Sklepy cynamonowe”). W drugiej połowie lat 30. pod wpływem wielkiego kryzysu, narastającego zagrożenia totalitaryzmem, a także filozoficznych koncepcji wieszczących rychły upadek cywilizacji, zarówno w prozie, jak i w poezji zaczynają narastać nastroje katastroficzne.

W prozie wyrazem tych tendencji są utwory historyczne o wydźwięku parabolicznym, jak „Czerwone Tarcze” Iwaszkiewicza, cykl „Opowieści biograficznych” Wacława Berenta, „Aecjusz, ostatni Rzymianin” Teodora Parnickiego czy „Żelazna korona” Hanny Malewskiej.

Poezja katastrofistów charakteryzuje się natomiast wizyjnością i jest reprezentowana przede wszystkim przez twórców awangardowych, jak Józef Czechowicz czy wileńscy żagaryści (np. Czesław Miłosz, Jerzy Zagórski). Najciekawsze zjawiska w obrębie dramatu również pojawiają się głównie w latach 30. Należy tu pamiętać przede wszystkim o katastroficznych sztukach Witkacego (np. „Szewcy”).

Polecamy również:

Komentarze (2)
Wynik działania 3 + 3 =
ADMIN
2020-02-21 08:31:24
Dziękujemy za zwrócenie uwagi, wpis został poprawiony.
zofia
2020-02-20 19:59:40
Kongres Wiedenski (rok 1815!), to raczej zatwierdzenie rozbiorow Polski, nie zas przywrocenoe Polsce niepodleglosci
Ostatnio komentowane
jd
tak • 2021-09-26 18:53:47
5+1
jek • 2021-09-26 16:27:01
9+10=21
A • 2021-09-26 14:54:26
hh
ja • 2021-09-26 14:53:03
aha
sram • 2021-09-26 14:47:23