Dwudziestolecie międzywojenne w Polsce - ramy czasowe, charakterystyka, przedstawiciele - strona 4

„Laur olimpijski” Wierzyńskiego czy „Powrót do Europy” Iwaszkiewicza.

Literatura polska w latach  1932 – 1939

Druga dekada międzywojnia to z kolei lata wielkiej prozy. Najważniejszym zjawiskiem w prozie lat 20. (żeby cofnąć się wstecz) jest powieść polityczna reprezentowana przez Juliusza Kadena Bandrowskiego („Generał Barcz”), Zofię Nałkowską („Romans Teresy Hennert”) czy Stefana Żeromskiego („Przedwiośnie”). W latach 30. bardzo istotnym kierunkiem staje się zaś wielka proza realizmu psychologicznego (wzbogacana niejednokrotnie o komponent społeczno-obyczajowy).

Powieści reprezentujące tę tendencję są inspirowane psychoanalizą, a ich konstrukcja najczęściej odzwierciedla skomplikowane mechanizmy działania pamięci. Szeroko reprezentowane są tu utwory analizujące kobiecą psychikę, takie jak „Cudzoziemka” Marii Kuncewiczowej, „Granica”, Zofii Nałkowskiej, „Całe życie Sabiny” Heleny Boguszewskiej. Na pograniczu realizmu psychologicznego i sagi rodzinnej znajdują się natomiast wielki cykl Marii Dąbrowskiej „Noce i dnie”.

Na przeciwległym biegunie rozwija się zaś proza wielkiej awangardy: Witkacego („Pożegnanie jesieni”, „Nienasycenie”), Witolda Gombrowicza („Pamiętnik z okresu dojrzewania”,

Polecamy również:

Komentarze (2)
Wynik działania 3 + 3 =
ADMIN
2020-02-21 08:31:24
Dziękujemy za zwrócenie uwagi, wpis został poprawiony.
zofia
2020-02-20 19:59:40
Kongres Wiedenski (rok 1815!), to raczej zatwierdzenie rozbiorow Polski, nie zas przywrocenoe Polsce niepodleglosci
Ostatnio komentowane
jd
tak • 2021-09-26 18:53:47
5+1
jek • 2021-09-26 16:27:01
9+10=21
A • 2021-09-26 14:54:26
hh
ja • 2021-09-26 14:53:03
aha
sram • 2021-09-26 14:47:23