Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza - strona 5

czy „samicami nabrzękłymi”. Dzieci poczęte w ślepym szale określa się z kolei jako „bachory” czy „krzywe pędraki”. Macierzyństwo nie uwzniośla tu kobiety, ale czyni z niej jeszcze bardziej odpychającą zbrodniarkę wyrywającą język własnemu potomstwu.

Tuwim dokonuje więc swoistego odarcia języka poetyckiego z właściwej mu sublimacji i piękna. Słowo przestaje tu oddawać duchowy aspekt ludzkiego bytu i staje się skrajnie ordynarne. Poeta sięga więc w rejony dotąd niedostępne poetyckiej eksploracji. Pokazuje, że język podobnie jak rzeczywistość, ma niejako dwa oblicza: może być wzniosły, ale może też być odpychający. Tym samym powstaje wizja świata zbudowanego na zasadzie antynomii: narodziny zostają podszyte śmiercią, piękno brzydotą, a świętość grzechem. Co więcej, to właśnie owa czysto biologiczna strona rzeczywistości zdaje się fascynować poetę. To w niej skupiają się dwie sprzeczne siły napędowe ludzkości: Eros i Tanatos.

Polecamy również:

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 1 =
Ostatnio komentowane
Popieram pana d
Mesjasz • 2021-11-28 16:27:18
To super że nagle Rz zmienia się w Rs bez żadnego powodu :/
Anonim • 2021-11-28 11:37:17
.
jennie • 2021-11-28 10:53:19
Git
Franek to nie ja • 2021-11-27 17:22:35
prosze
lo • 2021-11-27 10:35:19