Do krytyków – interpretacja i analiza - strona 2

ma być bliska szerokiej publiczności. Co więcej, sam poeta to już nie jednostka wybitna, obdarzona profetycznym darem i przywilejem pouczania własnych odbiorców, ale zwykły, przeciętny człowiek. Następuje tu zatem wyraźna demokratyzacja „ja” lirycznego. Poeta nie wyróżnia się niczym z tłumu przechodniów, wykonuje identyczne czynności (jedzie tramwajem), a nawet zdarza mu się wracać do domu na lekkim rauszu.

Tuwim odcina się zatem od romantycznej i młodopolskiej egzaltacji, a zwraca się w stronę zwyczajnego życia. Jednocześnie autor rezygnuje z wizji sztuki zaangażowanej w narodowe sprawy. Można powiedzieć, że wiersz „Do krytyków” jest prowokująco „o niczym”. Następuje tu ostentacyjne odcięcie się od wielkiej polityki.

Dionizyjska radość życia

Nie sposób również pominąć faktu, że w wierszu mamy do czynienia z charakterystyczną dla Tuwima poetyką dytyrambiczną i fascynacją Bergsonowskim „elan vital”.  Przejawiają się one w postaci dynamizmu, pochwały życia i wielkiej radości istnienia. W tekście można zauważyć duże nagromadzenie czasowników, dzięki czemu oddaje się wrażenie jazdy tramwajem. Również widok, który podmiot obserwuje za oknem zdaje się wirować w rytm przejażdżki. Całe miasto zachwyca poetę, zarówno kwitnące w maju drzewa, jak i zwyczajne odgłosy miejskiego życia: „Ulice na alarm dzwonią”.  To właśnie te elementy świata stają się źródłem poetyckiego natchnienia. Liczą się tu wrażenia sensualne: kolor, zapach, słuch. To one nadają namacalny kształt ludzkiemu życiu i prawdziwość poetyckiej wizji.

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 2 =
Ostatnio komentowane
Esa
Esa • 2022-01-21 07:10:34
b
b • 2022-01-20 22:38:51
Super
J • 2022-01-19 19:48:31
ok
k • 2022-01-19 18:05:54
No ok
Ktoś • 2022-01-19 17:29:47