Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza - strona 2

jak w obrzędach Dionizjów w poemacie Tuwima dokonuje się orgia pijaństwa, niepohamowanej żądzy, a nawet zbrodni. W „Wiośnie” miejski tłum staje się nieświadomym narzędziem działania wszechpotężnej natury, która popycha go do realizowania potrzeby prokreacji. Owo niezwykłe zderzenie miasta, a więc cywilizacji z tym, co najbardziej pierwotne i zwierzęce jest z pewnością nowatorskim zabiegiem Tuwima. Oto ciemne instynkty wygrywają z pozornie uporządkowanym światem, a ich erupcja dokonuje się w samym centrum europejskiej kultury. Ponadto okazuje się, że natura objawia tu swój ambiwalentny charakter: z jednej strony popycha ludzi do nieustannego rozmnażania, z drugiej natomiast zabija swoje własne wytwory, czego wyrazem jest wstrząsający obraz dzieci wrzucanych do kloak przez własne matki.

Świat na opak

Poetyka wiersza zostaje zdominowana przez kilka naczelnych kategorii estetycznych. Są to ironia, groteska i swoista karnawalizacja świata przedstawionego. Wymienione kategorie łączy jedno: wszystkie służą ujawnieniu podwójnego oblicza zarówno tekstu, jak i portretowanej przez niego rzeczywistości. Pod powagą kryje się więc kpina, pod sacrum otchłań rozpusty, a pod maską kultury znajduje

Polecamy również:

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 4 =
Ostatnio komentowane
Popieram pana d
Mesjasz • 2021-11-28 16:27:18
To super że nagle Rz zmienia się w Rs bez żadnego powodu :/
Anonim • 2021-11-28 11:37:17
.
jennie • 2021-11-28 10:53:19
Git
Franek to nie ja • 2021-11-27 17:22:35
prosze
lo • 2021-11-27 10:35:19