Powieść społeczno-obyczajowa - cechy, przykłady, twórcy

Powieść społeczno-obyczajowa jest odmianą powieści realistycznej. Dąży ona do wiernego oddania rzeczywistości ze szczególnym uwzględnieniem problemów społecznych, ekonomicznych, obyczajowych i światopoglądowych. W drugiej połowie XIX wieku przeżywała swój rozkwit i przyczyniła się do ewolucji całego gatunku.

Cechy powieści społeczno-obyczajowej

- realizm w przedstawianiu zdarzeń i postaci, rezygnacja z nadzwyczajnych wydarzeń na rzecz prawdopodobieństwa (powieści niejednokrotnie oparte były na faktach),

- panoramiczne ujęcie danego środowiska – ukazanie jego przekroju, wewnętrznych mechanizmów, obyczajów, warunków życia, problemów ekonomicznych, moralnych itp.,

- dbałość o szczegóły w opisie miejsc, ubiorów, sprzętów, zwyczajów ,

- kreacja bohatera jako typowego przedstawiciela jakiegoś stanu,

- nacisk na ukazanie społecznej motywacji działań bohaterów (motywy psychologiczne były uwzględniane, jednak z mniejszą dbałością),

- obiektywizm w przedstawianiu zdarzeń i bohaterów, ocena winna należeć wyłącznie do czytelnika,

- auktorialna narracjanarrator trzecioosobowy, obiektywny, wszechwiedzący,

- kompozycja zamknięta.

Przykłady powieści społeczno-obyczajowych

„Komedia ludzka” Honoriusza Balzaca – cykl 85 powieści, ukazujących społeczeństwo francuskie w okresie od Dyrektoriatu aż po monarchię lipcową

„Anna Karenina” Lwa Tołstoja – daje obraz dziewiętnastowiecznej Rosji

„Lalka” Bolesława Prusa – przynosi obraz dziewiętnastowiecznej Warszawy

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 3 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39