Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Gabriela Zapolska - biografia i twórczość

Ostatnio komentowane
karol jest najlepszy
KAROL • 2019-04-15 11:54:08
Ciekawe
Roster • 2019-04-14 13:56:04
Chyba autorowi kontrkultura pomyliła się z kulturą alternatywną. Polecam się doinform...
K2376 • 2019-04-13 13:14:03
szkoda, że nie ma nic na temat ''Tędy i owędy''. :(
młoda_polonistka • 2019-04-13 13:09:56
pozdrawiam ósmoklasistów przed egzaminem xdd
pjoter • 2019-04-13 10:33:20
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA
Julian Fałat Portret Gabrieli Zapolskiej
Julian Fałat - Portret Gabrieli Zapolskiej (1898)

Gabriela Zapolska (właściwe nazwisko: Maria Gabriela Stefania Piotrowska, herbu Korwin) urodziła się w 1857 roku. Kształciła się w domu oraz Instytucie Wychowawczo-Naukowym we Lwowie. W 1876 wyszła za mąż za oficera rosyjskiego Konstantego Śnieżko-Błockiego. Małżeństwo nie trwało jednak długo. Zapolska związała się z innym mężczyzną, a następnie całkowicie porzuciła męża. Ostatecznie ślub został unieważniony.

Przyszła pisarka porzuciła rodzinę i zaczęła występować w różnego rodzaju teatrach (najczęściej objazdowych) we wszystkich trzech zaborach. Miała wielkie ambicje aktorskie, ale nie odnosiła na tym polu zbyt dużych sukcesów.

Jej pierwszym opublikowanym utworem było opowiadanie „Jeden dzień z życia róży” z 1881 roku. Od tej pory, poza aktorstwem, zajmowała się również pisaniem nowel, powieści, utworów dramatycznych. Część z nich była tworzona z myślą o zarobku, w pośpiechu i bez należytej staranności, dlatego wartość artystyczna niektórych dzieł Zapolskiej jest niewielka.

W 1888 roku niepowodzenia aktorskie, trudności związane z koniecznością zapewnienia sobie jako takiego bytu oraz ciężkie doświadczenia osobiste skłoniły pisarkę do podjęcia, nieudanej na szczęście, próby samobójczej.

Polecamy również:

  • Moralność pani Dulskiej - streszczenie

    AKT I SCENA 1 - Dulska wychodzi z sypialni, ma na głowie papiloty. Kobieta wygląda niechlujnie, jej strój jest niezbyt czysty. Dulska budzi kucharkę i służącą Hankę, a także woła swoje dwie córki – Hesię i Melę. Na dworze jest jeszcze ciemno. Kobieta gdera na wszystkich. Służbie rozkazuje... Więcej »

Komentarze (0)
3 + 5 =