Międzywojenna krytyka literacka - charakterystyka i przedstawiciele - strona 4

przez Stanisława Brzozowskiego („Sztuka walcząca”, 1922, „Losy romansu” 1927). Uważał, że nadmierne obciążenie dzieła kontekstami społeczno-politycznymi, a także filozoficznymi zaciemnia jego autonomiczną wartość. W latach 30. krytyk odszedł jednak od swoich poglądów i zaczął komentować głównie literaturę radziecką w typowo komunistycznym duchu („Literatura w ZSRR”, 1932, „Rzeczywistość i fikcja”, 1939). Postawę autoteliczną reprezentowali również Leon Pomirowski („Doktryna a twórczość”, „Nowa literatura w nowej Polsce”) oraz Wiktor Zawodziński („Liryka polska w dobie jej kryzysu”) zajmujący się głównie poezją dwudziestolecia, Leon Piwiński (oceniający prozę) i Kazimierz Czachowski (uprawiający krytykę wszystkich trzech rodzajów literackich).

Krytyka początku lat 30. ze względu na zmiany dokonujące się w samej literaturze (w okolicznościach kryzysu ekonomicznego, nasilających się problemów społecznych i politycznych) powraca jednak do widzenia literatury jako sztuki uwikłanej w szerszy kontekst. Pojawił się tu nurt moralizatorski reprezentowany przez Karola Ludwika Konińskiego. Ponadto krytycy chcieli zarówno współtworzyć literaturę i wyznaczać jej nowe drogi, jak i dokonywać

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 2 =
Ostatnio komentowane
.
H • 2021-11-26 16:53:22
Spoko
Kowal • 2021-11-24 18:52:36
Dzięki za to
Niewiadomym:) • 2021-11-24 17:45:42
dzk
mnie • 2021-11-23 20:42:14
Przydatna informacja, pozdrawiam
janek • 2021-11-23 13:00:25