Międzywojenna krytyka literacka - charakterystyka i przedstawiciele - strona 5

jej obiektywnej oceny. Cele te realizował Jan Emil Skiwski, który debiutował jako krytyk „żeromszczyzny” („Poza wieszczbiarstwem i pedanterią”, 1929), a punktem dojścia był u niego bunt przeciw twórczości narodowej.

Najmłodsze pokolenie krytyków („pokolenie 1910”) to natomiast osobowości, których największe osiągnięcia najczęściej przypadną na epokę powojenną: Kazimierz Wyka, Ludwik Fryde, Bolesław Miciński, Gustaw Herling-Grudziński, Wacław Kubacki, Artur Sandauer czy Jan Kott.

Jednocześnie należy pamiętać, że wielu spośród pisarzy uprawiało również twórczość krytyczną (np. Gombrowicz, Miłosz, Andrzejewski). Była to krytyka przede wszystkim ideologiczna, oceniająca literaturę z punktu widzenia proponowanego przez nią światopoglądu. Dużą popularnością cieszył się wówczas psychologizm i właśnie z tego punktu widzenia Miciński oceniał np. twórczość Witkacego i Gałczyńskiego. Krytykami bywali również często zawodowi badacze literatury, jak Stefan Kołaczkowski, który zasłynął z pracami omawiającymi dzieła Wyspiańskiego i Kasprowicza, Wacław Borowy piszący o literaturze angielskiej czy Julian Krzyżanowski.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 1 =
Ostatnio komentowane
tak
\bartuniko • 2021-10-27 16:05:35
ok
proboszcz oskor • 2021-10-27 12:57:22
git
Głupi jasio • 2021-10-26 23:37:32
a jeśli liczba protonów=60 a liczba neutronów=100 to będzie nad??
xd • 2021-10-26 17:52:41
super tekst
mojnickt • 2021-10-26 17:35:48