Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza - strona 4

wszelkie miejskie zakamarki (aleje, zieleńce, ławki) do szybkiej kopulacji. Podmiot ironicznie podsyca żądzę zbiorowości coraz bardziej gwałtownymi okrzykami: „A dalej!”, „Gwałćcie!”. Tłum nazywa się tu wprost „zbrodniarzem cudownym i prostym”, który rozsadza ciasne miejskie kamienice. Chuć bierze zatem górę nad rozsądkiem i kulturą, tworząc groteskowy obraz fizycznej i moralnej brzydoty.

Poetyka konkretu

Obraz oszalałego wiosną miasta buduje Tuwim z elementów zaczerpniętych z codziennych realiów. Pojawiają się więc szczegóły miejskiej topografii, a także obyczajowości. Wymienia się ulubione miejskie rozrywki i spożywane potrawy. W korowodzie rozpusty uczestniczą typowi przedstawiciele międzywojennego polskiego krajobrazu: „Zośki ze szwalni i pralni”, „Ignacze”, „Kamile”, „obleśni starcy” w „kolorowych kamizelkach” i „papierowych kołnierzykach”.

Język odarty z poetyckości

Z moralnym i estetycznym zepsuciem współgra w „Wiośnie” „zepsucie” języka. Staje się on zatem nie tyle kolokwialny, ile wulgarny i obrzydliwy. Jest to język najciemniejszych sfer ulicy, swoista kolekcja brutalizmów, szczególnie obraźliwych w stosunku do kobiet. Nazywa się je bowiem np. „brzuchatymi kobyłami”

Polecamy również:

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 4 =
Ostatnio komentowane
proste dodawanie
Jan • 2021-11-29 11:45:35
To super że nagle Rz zmienia się w Rs bez żadnego powodu :/
Anonim • 2021-11-28 11:37:17
Git
Franek to nie ja • 2021-11-27 17:22:35
Spoko
Kowal • 2021-11-24 18:52:36
Dzięki za to
Niewiadomym:) • 2021-11-24 17:45:42