Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Na kołach – interpretacja i analiza - strona 2

Ostatnio komentowane
czemu mi znowu jg gre intuje
nigga • 2019-10-20 18:45:52
mało
Wiktoria • 2019-10-20 14:55:43
.
. • 2019-10-20 14:52:40
łatwe bardzo
adolf • 2019-10-20 16:37:00
xDDDDDDDDDDDD
xDDDDDDDDDDDDD • 2019-10-19 07:58:53
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

świata przedstawionego oprócz wymienionej kolistości i cykliczności jest swoisty nadmiar:

Ulicę – od rogu do rogu zalewają domy,
domów – po dachy przybrało,
nadmiar dzieło pod dach wyprowadza co dnia

Przyrost domów zostaje porównany do żywiołu powodzi, która obejmuje kolejne obszary miasta. Metropolia i jej mieszkańcy zostają uwięzieni w kręgu rozrastającego się coraz szybciej tworu, stają się dziwaczną symbiozą martwej i żywej materii:
                                            
Z placów, porosłych kołami, lecą
gościńce, które inżynier przedłuża
o rozpęd nóg zadyszanych przechodniów

Zasadami wiersza są zatem dynamizm, precyzja, wyrafinowanie kompozycyjne oraz urbanizacja przestrzeni. W miejskim krajobrazie poeta dostrzega przede wszystkim ruch, elementy architektury, ale też robotników, którzy „zarobiony dzień niosą na plecach”.  Pośpiech wpisany w miejską przestrzeń miesza się z ludzkim zmęczeniem.

Autotematyzm

Wiersz posiada również sens autotematyczny. Jest on sygnalizowany przez ostatnie zdanie tekstu. Pojawia się tu mianowicie pytanie retoryczne, które spaja klamrą początek i koniec utworu. O ile na początku poeta zadaje pytanie o możliwość wybicia swojego życia z utartego rytmu, o tyle na końcu pyta: „Jak zatoczyć poemat na kołach?”. To wieloznaczne zdanie można interpretować jako refleksję poety nad możliwością tworzenia w drodze (a więc „na kołach” – w podróży). Ponadto pytanie to odnosi się do samej struktury wiersza, który niczym czas zatacza koło (ten sam motyw powtarza się na początku i na końcu), jest zatem doskonałą, zamkniętą całością. Powinien on również objąć niejako całą rzeczywistość – „zatoczyć koło”, a więc objąć cały widnokrąg.

Polecamy również:

  • Gmachy – interpretacja i analiza

    „Gmachy” to wiersz Juliana Przybosia pochodzący z tomu „Sponad”(1930). Widać w nim cechy wyraźnie wskazujące na związek poety z programem literackim Awangardy Krakowskiej. W centrum koncepcji poezji znajdowało się tu bowiem potrójne hasło: „miasto-masa-maszyna”. Więcej »

  • Z Tatr – intepretacja i analiza

    „Z Tatr” to jeden z najbardziej znanych wierszy Przybosia napisany po śmierci ukochanej poety, Marii Skotnicówny. Taterniczka ta wraz ze swoją młodszą siostrą zginęła, podczas wspinaczki na Zamarłą Turnię. Wiersz ma zatem niesłychanie silny ładunek emocjonalny, jest wyrazem najbardziej... Więcej »

  • Wieczór – intepretacja i analiza

    „Wieczór” to bardzo intymny wiersz Juliana Przybosia, któremu można przypisywać cechy erotyku. Podmiotem tekstu jest sam poeta, który w liryczny sposób opisuje zapadający zmierzch. Zjawisko to zaś przywodzi mu na myśl ukochaną, z którą się rozstał. Więcej »

  • Julian Przyboś, Notre-Dame – analiza i interpretacja

    Wiersz pt. Notre Dame pochodzi z tomu Juliana Przybosia Równanie serca, wydanego w 1938 roku. Już tytuł sugeruje, że obiektem opisu będzie paryska katedra Notre Dame. Więcej »

  • Julian Przyboś, Do ciebie o mnie – analiza i interpretacja

    Motyw przemijalności świata i jego nieuchwytności w wykonaniu człowieka jest jednym z najczęstszych, pojawiających się w poezji Juliana Przybosia. Więcej »

Komentarze (0)
5 + 2 =