Któż nam powróci - interpretacja i analiza wiersza

Utwór pochodzi z II serii „Poezji” Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Ma charakter programowy, odnosi się do roli poezji i zadań poety. Wiersz ma charakter pseudodialogu – podmiot liryczny przytacza zarzuty oponentów i odpowiada na nie zgodnie z programem młodopolskiej poezji.

„Któż nam powróci te lata stracone/ bez wiosennego w wiośnie życia nieba?” – słowa te stanowią klamrę kompozycyjną wiersza, rozpoczynając pierwszą i ostatnią strofę. W tym retorycznym pytaniu zawiera się gorycz pokolenia żyjącego w niewoli. Podmiot liryczny to poeta Młodej Polski, przemawiający w imieniu całej generacji. Kim są jego przeciwnicy, owi „oni”, ci którzy: „Wołają na nas, że w złą idziem stronę”? Adresaci wiersza nie zostali jednoznacznie wskazani, na pewno chodzi jednak o przeciwników modernistycznej, dekadenckiej poezji. Być może mamy tu do czynienia z polemiką z poprzednim pokoleniem twórców, z pozytywistami, głoszącymi potrzebę czynu. Można też odnieść przywołane słowa do młodych zwolenników nietzscheanizmu, sprzeciwiających się słabości. Można wreszcie odczytać je jako zarzut stawiany przez odbiorców poezji, współczesnych czytelników, którzy inaczej postrzegają rolę poety.

Tetmajer rysuje sytuację

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 3 =
Ostatnio komentowane
puiythf
ioyutfg • 2020-09-26 11:15:48
Thx
filip • 2020-09-25 16:57:45
to dla matematyków, ale powinno być "na co dzień"...
ink • 2020-09-25 08:02:26
Hihi
Ewa • 2020-09-24 19:31:23
.
babeczek • 2020-09-24 14:02:56