Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Koniec wieku XIX - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
kox
marek • 2019-12-07 11:29:34
2222
22 • 2019-12-07 07:47:26
pozdrawiam ciepło z wigilii
kluska a • 2019-12-06 14:12:20
kjj
n • 2019-12-06 12:44:28
Dzk
Serek • 2019-12-05 21:29:59
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Wiersz Tetmajera daje przykład postawy i poetyki dekadenckiej. Poeta rozważa w nim sytuację człowieka pod koniec wieku XIX, a więc współczesnego mu. Utwór zbudowany jest na zasadzie stawianych sobie pytań i odpowiedzi, udzielanych również w imieniu człowieka ówczesnego. Mamy więc do czynienia z pozornym dialogiem, formą stosowaną często w filozofii i literaturze refleksyjnej.

Autor zastanawia się nad postawą, jaką należałoby przyjąć względem rzeczywistości budzącej jego rozczarowanie, jednak wymieniane możliwości zostają zanegowane: przekleństwo, ironia, wzgarda, modlitwa, idea, walka, rozpacz, rezygnacja, użycie, życie wieczne. Wszystko to już było, nic nie daje ukojenia.

Podmiot liryczny jest człowiekiem zagubionym, zalęknionym i zniechęconym do życia. Wyraźnie widoczny jest w wierszu Tetmajera wpływ myśli Schopenhauera, który postrzegał jednostkę ludzką jako istotę skazaną na cierpienie, nękaną lękiem przed śmiercią, niepewnością i poczuciem bezcelowości egzystencji. W myśli tej wszelka aktywność potęguje jedynie poczucie niezaspokojenia. Efektem takiego poglądu była postawa dekadencka, charakteryzująca się zniechęceniem, biernością, niechęcią do świata i życia.

Wiersz Tetmajera

Polecamy również:

  • Koniec wieku XIX - treść wiersza

    Przekleństwo?... Tylko dziki, kiedy się skaleczy,Złorzeczy swemu bogu, skrytemu w przestworze.Ironia?... Lecz największe z szyderstw czyż się możeRównać z ironią biegu najzwyklejszych rzeczy?Wzgarda... Lecz tylko głupi gardzi tym ciężarem,Którego wziąć na słabe nie zdoła ramiona.Rozpacz?... Więc za... Więcej »

Komentarze (0)
2 + 5 =