Nie wierzę w nic - interpretacja i analiza wiersza

„Nie wierzę w nic” to sonet. Zgodnie z konwencją gatunku, dwie pierwsze czterowersowe strofy mają charakter opisowy. W tej części podmiot liryczny przedstawia swój światopogląd, sentencjonalnie określony już w tytule wiersza.

Podmiot liryczny neguje wartość jakiegokolwiek działania, wszystkie idee uznaje za jałowe. Swoją sytuację porównuje do rzeźbiarza, który chciał wyrzeźbić Afrodytę, jednak nie zdołał ująć w marmurze idei piękna, zniszczył więc swoje dzieło z śmiechem i z przekleństwem na ustach. Afrodyta to alegoria piękna – pomysł zaklęcia go w marmurze, a więc w materii, kruszcu, okazuje się niewykonalny, przekracza możliwości człowieka. Podobnie jest z ideami, w które wierzył podmiot liryczny. Okazują się one nieprzystające do rzeczywistości, skazane na klęskę – zasługują więc na strącenie z piedestału i zniszczenie.

Wiersz Przerwy-Tetmajera jest przykładem liryki bezpośredniej, „ja” liryczne wypowiada się w pierwszej osobie liczy pojedynczej, zdradzając swoje poglądy i marzenia. Prezentowana przez bohatera postawa to przykład młodopolskiego dekadentyzmu. Wszystkie wartości zostają tutaj jednoznacznie zanegowane, szczególną niechęć podmiotu lirycznego budzi zaś jakakolwiek

Komentarze (1)
Wynik działania 4 + 4 =
nic
2017-05-21 12:39:23
ok
Ostatnio komentowane
f
h9\ • 2020-09-22 15:56:45
Ja tylko powiem że ,JD
Dis • 2020-09-22 15:44:51
Co
kek • 2020-09-22 15:26:13
guiguigoiu
karuigy • 2020-09-22 14:15:16
JD
frou_sen • 2020-09-22 14:07:13