Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Rokosz Lubomirskiego - przyczyny, postulaty, skutki

Ostatnio komentowane
git
zboczony maciek • 2018-06-17 19:28:46
erl98ghurt;g
g"SMRp;b' • 2018-06-17 13:48:24
istnieją też możliwości zweryfikowania rozkładu alkoholu we krwi w sposób matematycz...
aśka • 2018-06-17 11:01:08
ok
andrzej duda • 2018-06-14 10:31:18
Unia w Krewie 1386? Od kiedy? Unia w Krewie to rok 1385.
jjj • 2018-06-14 05:18:25
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Jerzy Sebastian Lubomirski sławę, jako znakomity wódz ugruntował w toku wojny polsko – szwedzkiej w lat 1655 – 1660. Wówczas to w odróżnieniu od większości szlachty, opowiedział się po stronie króla – Jana II Kazimierza Wazy.

Sytuacja uległa zmianie w roku 1661. Wówczas to Lubomirski wystąpił przeciwko planom dworu przeprowadzenia elekcji za życia króla – vivente rege. Był on bowiem przeciwnikiem sojuszu Rzeczpospolitej z Francją. W latach 1661 – 1664 Lubomirski stał na czele opozycji sejmowej. Sprzeciwiał się wówczas wzmocnieniu władzy królewskiej, postępowym reformom ustrojowym – bronił wolności szlacheckiej.

Ostatecznie doszło do oskarżenia Jerzego Sebastiana Lubomirskiego o związki z obcymi państwami oraz podżeganie wojska do buntu. W roku 1664 przywódca opozycji został skazany przez sąd sejmowy na banicje, utratę urzędów oraz konfiskatę dóbr.

W tej sytuacji Lubomirski uszedł na Śląsk. Przebywając na banicji nawiązał kontakty z cesarzem Leopoldem I, elektorem Brandenburgii Fryderykiem Wilhelmem i królem Szwecji Karolem XI. W efekcie udało mu się uzyskać ich wsparcie materialne. Wydał również manifest, w którym przedstawiał siebie jako głównego obrońcę wolności wobec absolutyzmu

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 1 =