Podstawowe idee i założenia renesansu

Za twórcę pojęcia odrodzenia, odnoszącego się do starożytności klasycznej, uważa się artystę i historyka florenckiego – Giorgio Vasari. Nie oznaczało to jednak ucieczki w przeszłość, a jedynie potrzeby ówczesnych czasów zrodziły zainteresowanie osiągnięciami starożytnych.

Aktualnych przekazów szukano w filozoficznej myśli Greków oraz Rzymian. Na nowo odkryto dzieła Platona oraz jego kontynuatorów. Sporę znaczenie w kwestii upowszechnienia się filozofii starożytnych miał upadek Bizancjum w roku 1453. Wówczas to bowiem wielu wykształconych Greków wyemigrowało do Włoch.

Ponadto platońskie ideały miały również wpływ na renesansowy ideał władcy – filozofa na tronie. Natomiast prawo rzymskie niezmiennie pozostawało niewyczerpanym źródłem inspiracji w określeniu obowiązków oraz uprawnień władzy państwowej. Rozważania dotyczące praw obywatelskich czy też wolności politycznej, legły u podłoża najważniejszego intelektualnego kierunku renesansu – humanizmu.

Humanizm początkowo oznaczał późnośredniowieczne odrodzenie znajomości języków oraz literatury klasycznej (XIV – XV w.). Następnie termin ten został rozszerzony – prąd intelektualny powstały w średniowieczu i zwiastujący renesans.

Od końca XV w. zrodzony we Włoszech humanizm, stał się wraz z pozostałymi przejawami kultury renesansu – zjawiskiem europejskim. Dominujący rys tej fazy humanizmu stanowił rozwój studiów filologicznych oraz przygotowanie krytycznych edycji pisarzy antyku greckiego i rzymskiego.

Powrót do problematyki renesansowego humanizmu nastąpił w XVIII wieku. W XIX stuleciu w Niemczech tzw. neohumanizm postulował wykorzystanie kultury antycznej – zwłaszcza greckiej, w nauce i wychowaniu, ogólnie zaś w kształtowaniu prawidłowej osobowości. Nauka języków, filozofii oraz literatury klasycznej stały się również podstawą kształcenia w szkołach niemieckich.

Odrodzenie może być ponadto również pojmowane jako odnowa samego człowieka – odkrywanie wartości wewnętrznego świata jednostki. W toku kształtowania swojego umysłu, człowiek miał stwarzać siebie samego, przy jednoczesnym przekształcaniu swojego środowiska. Epoka renesansu uformowała nowy ideał człowieka – jednostka bogata wewnętrznie, wszechstronnie oraz harmonijnie wychowana i rozwinięta. Renesansowy ideał jednostki stał się składnikiem współczesnej świadomości, przejawem wiary w możliwość kształtowania przez danego człowieka samego siebie oraz otaczającego go świata.

Ludzie odrodzenia szczególne znaczenie przypisywali sztuce, a w efekcie również jej twórcom. Wartości bowiem oraz idee epoki najpełniej wyraziły się w twórczości artystycznej. We Włoszech już pod koniec średniowiecza, uznano artystę za należącego do homines illustres – ludzi znakomitych. Wcześniej skromni rzemieślnicy, stali się ówcześnie niezależnymi twórcami. W tym okresie znacząco wzrosła liczba artystów, w porównaniu do czasów średniowiecza.

Polecamy również:

  • Renesansowym humanizm - definicja i cechy

    Humanizm to pojęcie bardzo szerokie, obejmujące cały nurt myślowy obecny w kulturze od  XV wieku, aż po czasy współczesne. Jego pierwsze przejawy można odnaleźć już u schyłku średniowiecza, kiedy wzrastać zaczyna zainteresowanie literaturą starożytną i językami klasycznymi. Jednak formalnie narodziny i... Więcej »

  • Renesans jako epoka odkryć - teoria heliocentryczna, odkrycia geograficzne

    Bez przesady można uznać, że największym odkryciem epoki renesansu był... dorobek starożytności. Wiedza i kultura antyku przez stulecia pozostawały zapomniane, niedocenione i dostępne tylko niewielkiej grupie ludzi wykształconych. Renesans to czas fascynacji dorobkiem antyku – jego sztuką, filozofią, nauką i... Więcej »

Komentarze (2)
Wynik działania 5 + 1 =
ADMIN
2018-10-12 06:49:24
Bardzo dziękujemy za czujność, błędy zostały poprawione.
WN
2018-10-08 15:08:18
W tekście są błędy ort.
Ostatnio komentowane
ee4
rr • 2021-10-20 19:19:10
xd
Łucja • 2021-10-20 17:24:00
XD
LOL • 2021-10-20 16:21:41
.
kadzionka • 2021-10-20 15:11:25
Dziekuje
MajMos • 2021-10-20 14:36:02