Karol Wielki i jego państwo - historia, najważniejsze informacje

Do połowy VIII w. władzę w państwie Franków sprawowali Merowingowie. Królestwo ówczesne dzielone było pomiędzy członków ich dynastii. Z biegiem czasu faktyczne rządy w państwie przejmowali najwyżsi, po królu, dostojnicy dworscy – majordomowie.

Jednym z nich był Karol zwany później „Młotem”. Uzyskał on szczególne znaczenie w państwie po zwycięskiej dla Franków bitwie w roku 732 pod Poitiers. Bitwa rozegrała się między siłami Franków, a Arabami i zapobiegła inwazji muzułmańskiej w Europie.

W roku 751 syn Karola – Pepin Krótki, podjął działania mające na celu detronizacje dynastii Merowingów. Uzyskał zgodę na swoje działania od papieża, pozbył się wcześniejszych władców, a sam został pierwszym przedstawicielem nowej dynastii – Karolingów.

Najwybitniejszym przedstawicielem dynastii Karolingów, został syn Pepina Krótkiego – Karol Wielki. Rządził państwem Franków w latach 768 – 814. Od początku swojego panowania prowadził zakrojone na szeroką skalę działania wojenne, które ostatecznie rozciągnęły znacząco granice państwa Franków. Zajął m.in. Królestwo Longobardów, a następnie przejął ich ziemie oraz koronę. Odnowił wpływy Franków nad Bawarią, która pomimo, że dążyła do niezależności – została wcielona w obręb imperium Karola Wielkiego. Wyprawił się również zbrojnie przeciwko muzułmanom do Hiszpanii, których pomimo początkowych niepowodzeń pokonał. Oprócz tego toczył szereg wojen z Sasami, narzucił im zależność oraz zmusił do przyjęcia chrztu. Pod rządami Karola Wielkiego znalazła się więc praktycznie cała Europa Łacińska, oprócz królestwa Wysp Brytyjskich, które pozostawały niezależne.

Reformy przeprowadzone z inicjatywy Karola Wielkiego, doprowadziły do usprawnienia w kwestiach zarządzania państwem. Oprócz powstałego za czasów rządów Merowingów podziału administracyjnego na „ziemie”, Królestwo Franków podzielone zostało na hrabstwa, na czele których stali wybierani przez władcę hrabiowie. Na obszarach przygranicznych, ze względu na ciągłe zagrożenie zbrojne, powstały specjalne okręgi – marchie. Wszelkich urzędników dworskich kontrolował sam władca, podczas swoich licznych podróży oraz specjalnie wybierani inspektorzy.

Oprócz zmian w kwestiach administracyjnych państwa, za panowania Karola Wielkiego, zreformowano również armię. Jej podstawową siła zbrojną stało konne rycerstwo. Ludzie wolni, dzięki nadaniom ziemi, mogli się od tej pory sami wyposażyć. Byli oni zobowiązani do służby konnej. Sama rola piechoty – złożonej z biedniejszej części społeczeństwa Franków, została zmniejszona do koniecznego minimum.

Pozostałe reformy karolińskie, które ukształtowały państwo Franków, dotyczyły szeroko pojętej kultury oraz duchowieństwa. Klasztory, od czasów rządów Karola, otrzymały ujednoliconą organizacje bazującej na regule benedyktyńskiej. Ponadto Karol ze względu na niski poziom znajomości klasycznej łaciny wśród duchowieństwa, sprowadził cudzoziemców z Anglii oraz Irlandii, gdzie przetrwała ona w swojej niezmienionej formie. Ze względu na duże zróżnicowanie pisma, w zależności od regionu Europy, wprowadzono jednolite pismo – tzw. minuskułę karolińską.

Potęga militarna oraz polityczna państwa Franków, za rządów Karola Wielkiego, spowodowała odrodzenie się władzy cesarskiej na Zachodzie. W roku 800, w Wigilie Bożego Narodzenia, w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie, papież koronował Karola Wielkiego na cesarza rzymskiego.

Polecamy również:

  • Karol Wielki - biografia, lata panowania

    Karol swój przydomek zawdzięczał nie tylko swoim dokonaniom, ale również wysokiemu wzrostowi (podobno miał ok. 192 cm). Urodził się w roku 742. Był wnukiem Karola Młota – majordoma frankijskiego, który powstrzymał islamską inwazję oraz synem Pepina Krótkiego, pierwszego władzy z... Więcej »

  • Wojny i podboje Karola Wielkiego

    W latach 778 – 801 Karol Wielki prowadził wojny z Sasami, których ostatecznie podbił i zmusił do przyjęcia chrześcijaństwa. Następnie los Sasów podzielili Longobardowie w północnych Włoszech, których podbił w roku 774, a ich ziemie zostały włączone w obszar królestwa... Więcej »

  • Koronacja Karola Wielkiego na cesarza - okoliczności, data, znaczenie

    W latach 772 – 804 Karol Wielki prowadził kampanie wojenne przeciwko Sasom, których ostatecznie podbił i zmusił do przyjęcia chrześcijaństwa. W roku 774 w północnej Italii, pokonani przez władcę Franków zostali Longobardowie, a ich ziemie zostały włączone do królestwa Karola. W... Więcej »

  • Monarchia Karola Wielkiego - idee, struktura, funkcje

    Od roku 771 Karol Wielki zostaje jednym władcą państwa Franków. Od początku swoich rządów rozpoczyna liczne akcje zbrojne, które doprowadzają do niebywałego w historii Franków, rozszerzenia granic ich państwa. Więcej »

  • Reformy Karola Wielkiego w państwie Franków - historia, opis

    Karol Wielki (742 – 814) był królem Franków od roku 769 oraz cesarzem od roku 800. Jego ojcem był protoplasta panującej dynastii Karolingów – Pepin Krótki. W okresie swojego panowania Karol dbał o rozwój gospodarczy oraz kulturalny Państwa Franków. W tym celu... Więcej »

Komentarze (1)
Wynik działania 3 + 1 =
Chara undertale
2019-03-02 09:59:33
Tatą Karola Wielkiego był Pepin Mały
Ostatnio komentowane
Nie widzę sensu w nauce całej historii rolnictwa, jej początków.
Jakub • 2021-06-13 20:40:42
Haha
Karolinkoń • 2021-06-13 19:47:26
????
E¹² • 2021-06-12 10:48:48
uważam tekst za odpowiedni i wartościowy przyjemnie i prawidłowo powiedziany
grażyna • 2021-06-10 15:25:04
Super
Żukson • 2021-06-10 09:08:41