Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Dramat symboliczny - cechy, definicja, twórcy

Ostatnio komentowane
Niesamowite hostingserwery.com
Linux • 2019-06-16 16:47:25
przydalo sie
jjoojo • 2019-06-13 14:46:18
Nie tyle rozwód co uznanie małżeństwa za nieważne dr Arletta Bolesta adwokat kości...
Arletta Bolesta • 2019-06-12 13:59:29
Abstrakcjonizm operuje abstrakcją! Zrezygnował, jak sam autor pisze, z wszelkiej figurat...
Anna • 2019-06-11 17:31:16
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Dramat symboliczny to odmiana dramatu, którego główną cechą jest odejście od dosłowności i posługiwanie się symbolem. Właściwe treści i sensy nie zostają więc przedstawione wprost, odbiorca musi się ich doszukać pod warstwą wydarzeń ukazywanych bezpośrednio w toku akcji.

Dramat symboliczny jest z założenia wieloznaczny, oparty na symbolach i niedopowiedzeniach. Ta wieloznaczność łączy się ze złożoną problematyką. Symboliści dążą do ukazania zjawisk metafizycznych, prawd egzystencjalnych, historycznych i społecznych.

Dramat symboliczny zerwał zdecydowanie z realizmem na scenie. Dążył do ukazania poetyckiej interpretacji rzeczywistości, a nie do jej wiernego odwzorowania. Podobnie jak symbolizm w innych dziedzinach sztuki – odwoływał się do intuicji, emocji i stanów mistycznych. Odchodzono od sielskiego obrazowania natury, kierując się w stronę kultury miasta i iluzji sztuki.

Na płaszczyźnie formalnej dramat symboliczny chętnie posługiwał się prozą poetycką. Stosowano obszerne, bogate didaskalia. W tok akcji wplatano wątki baśniowe, fantastyczne i historyczne. Operowano niejednoznacznie określonymi postaciami. Zerwano z przyczynowo-skutkowym łańcuchem zdarzeń na rzecz luźnego układu scen.

Przedstawiciele dramatu symbolicznego

August Strindberg – „Gra snów”, „Sonata widm”
Maurice Maeterlinck – „Ślepcy”, „Intruz”, „Wnętrze”
Henryk Ibsen – „Rosmersholm”
Stanisław Wyspiański – „Wyzwolenie”, „Wesele”, „Legion”
Stanisław Przybyszewski – „ Miasto”, „Śnieg”, „Złote runo”
Antoni Lange – „Wenedzi”
Tadeusz Miciński – „W mroku złotego pałacu, czyli Bazillissa Teofanu”, „Kniaź Patiomkin”
Leopold Staff – „Skarb”

Polecamy również:

  • Dramat naturalistyczny - cechy, przykłady, twórcy

    Dramat naturalistyczny wyłonił się w 2. połowie XIX wieku w sztuce europejskiej. Nastąpiło wówczas odejście od fantastycznej konwencji dramatu romantycznego w stronę realizmu. Wyrastał on z zainteresowania teorią Darwina, poglądami Comte'a, pismami Spencera. Ukazywał człowieka jako istotę determinowaną... Więcej »

  • Dramat ekspresjonistyczny - cechy, twórcy, przykłady

    Dramat ekspresjonistyczny powstał w wyniku przenikania tendencji ekspresjonistycznych do sztuk teatralnych. Zgodnie z tą konwencją nastąpiło zerwanie z obiektywnym odtwarzaniem rzeczywistości na rzecz subiektywizmu, przesady i wyolbrzymienia. Więcej »

Komentarze (0)
4 + 2 =
echo $this->Html->script('core.min'); echo $this->Html->script('blockadblock.js'); echo $this->Html->script('fancybox/jquery.fancybox-1.3.4.min'); echo $this->Html->css('/js/fancybox/jquery.fancybox-1.3.4.min'); echo $this->Html->script('jnice/jquery.jNice', array('async' => 'async')); echo $this->Html->css('/js/jnice/jNice.min');