Krzyżacy - zakon rycerski, opis, historia

W Ziemi Świętej powstały zakony rycerskie opiekujące się pielgrzymami i walczące z muzułmanami. Najwcześniej założono – w roku 1118, zakon templariuszy gromadzący rycerstwo francuskie. Zakon joannitów ukształtował się później z bractwa szpitalnego istniejącego już w XI w. Skupiał on przede wszystkim rycerstwo włoskie. Pod koniec XII stulecia powstał zakon krzyżacki – „Zakon Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego”, złożony głównie z rycerzy niemieckich.

Podstawowym celem ostatniego z zakonów było zapewnienie oparcia dla cesarstwa na brzegach Lewantu. Zakon krzyżacki – podobnie jak zakon joannitów, został utworzony z bractwa szpitalnego, funkcjonującego w Jerozolimie jeszcze przed rokiem 1145. Instytucja zakonu krzyżaków powstała z inicjatywy Fryderyka Szwabskiego, który przewodził pozostałością z wyprawy krzyżowej swojego ojca – Fryderyka Rudobrodego.

Osoby rekrutowano do zakonu przede wszystkim spośród Niemców. Jednym z najistotniejszych zadań jakie stało przed jego członkami, była pomoc w realizacji celów kolonialnych na Bliskim Wschodzie. Te ambitne plany realizowane były za sprawą dynastii Sztaufów.

Po stopniowym załamywaniu się ruchu krucjatowego, Krzyżacy znaleźli się na Węgrzech z inicjatywy króla Andrzeja II. Zostali osadzeni w Siedmiogrodzie, a w latach 1211 – 1224 mieli bronić tego kraju przed najazdami Połowców (lud turecki). Następnie jednak, za próbę usamodzielnienia się i stworzenia własnego odrębnego państwa, zostali wygnani z Węgier.

W roku 1226 zakon krzyżacki został sprowadzony na ziemie polskie przez Konrada Mazowieckiego. W tym samym roku nastąpiło potwierdzenie tego nadania przez cesarza Fryderyka II z dodaniem krzyżakom całych Prus. Ponadto cesarz nadał wielkiemu mistrzowi prawa księcia Rzeszy – złota bulla w Rimini.

W roku 1234 doszło do połączenia Zakonu Krzyżackiego z Zakonem Rycerzy Doborzyńskich. Następnie w roku 1237 zawiązano unie z Zakonem Kawalerów Mieczowych, a po opanowaniu Pomorza Gdańskiego w roku 1309, przeniesiono siedzibę Wielkiego Mistrza z Wenecji do Malborka.

Zakon składał się z trzech rodzajów członków: rycerzy, księży oraz braci służebnych. W składzie narodowościowym rycerzy – zakonników występowała zdecydowana przewaga rycerstwa niemieckiego. Samo państwo zakonne miało charakter teokratyczny, a zarazem również feudalny. Istotą tego państwa było bowiem – odwzorowanie organizacji zakonnej na organizację państwową.

Polecamy również:

  • Joannici - zakon rycerski, opis, historia

    Siła zbrojna Królestwa Jerozolimskiego składała się przede wszystkim z przedstawicieli stanu rycerskiego. Z czasem część z nich organizowała się w zakony, wywodzące się z instytucji zapewniających opiekę i bezpieczeństwo pielgrzymom udającym się do Ziemi Świętej. Wszystkie powstałe zakony szybko zdobywały... Więcej »

  • Templariusze - zakon rycerski, opis, historia

    Dla wędrujących do Ziemi Świętej pielgrzymów, jeszcze przed okresem krucjat, powstały hospicja, a dla chorych utworzono szpitale. Jednak w ówczesnym czasie były one stosunkowo nieliczne, a charakter organizacji był dość luźny. Sytuacja zmieniła się, gdy nie wystarczyło już zapewnić pielgrzymom... Więcej »

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 1 =
anka1
2019-01-23 16:09:25
Całkiem nieźle.Skożystam
Ostatnio komentowane
.
• 2022-01-25 06:59:05
bardzo mi się podobała książka ,,Drzewo do samego nieba"
• 2022-01-24 12:21:34
super polecam te szkołę !!!!!!
• 2022-01-23 15:43:46
super szkoła
• 2022-01-23 15:36:46
Łatwiej z Pitagorasa niż z tak skomplikowanego wzoru
• 2022-01-23 10:30:13