Templariusze - zakon rycerski, opis, historia

Dla wędrujących do Ziemi Świętej pielgrzymów, jeszcze przed okresem krucjat, powstały hospicja, a dla chorych utworzono szpitale. Jednak w ówczesnym czasie były one stosunkowo nieliczne, a charakter organizacji był dość luźny. Sytuacja zmieniła się, gdy nie wystarczyło już zapewnić pielgrzymom podstawowej opieki, a należało zabezpieczyć ich przed niebezpieczeństwami ze strony band saraceńskich – powołać instytucję, która mogłaby uporać się z tą trudnością.

Pierwszą taką instytucją był zakon rycerski założony przez rycerza Huguesa de Payenes i jego ośmiu towarzyszy z Francji, w roku 1118. Zakon ten otrzymał nazwę templariuszy od swojej siedziby, znajdującej się w pobliżu dawnej świątyni Salomona – właściwa nazwa zakonu brzmiała „Biedni Rycerze Chrystusa i Świątyni Salomona”. Głównym zadaniem, którego się podjęli na początku swojej działalności, było zapewnienie bezpieczeństwa pielgrzymom zmierzającym z portów śródziemnomorskich do Jerozolimy.

Templariusze wzorowali się na regule benedyktynów. Była to do tej pory niespotykana forma organizacji zakonu. W odróżnieniu od powszechnego zwyczaju, zostali w niej wysunięci bracia świeccy. Oprócz standardowych ślubów zakonnych – czystości, posłuszeństwa i ubóstwa, Templariusze byli zobowiązani już nie tylko do kwestii samej obrony pielgrzymów, ale również do walki z niewiernymi.

Popularność oraz szybki rozwój zakonu templariuszy na wschodzie oraz w poszczególnych państwach europejskich wskazywał, że instytucja ta odpowiadała celom feudałów. Ci ostatni wchodzą wówczas w okres prywatnych podbojów kolonialnych. Dowodem na to jest również fakt powołania do życia kolejnych zakonów rycerskich.

Zakon Templariuszy szybko uzyskał wielkie wpływy. Po utracie Jerozolimy w roku 1187, przenieśli się oni wraz z członkami innego zakonu – Joannitów, do Akki. Gdy i ta twierdza upadła w roku 1291, wycofali się na Cypr.

W ówczesnej Europie Templariusze odgrywali rolę bankierów, co stało się powodem zawiści wobec zakonu. Jedną z osób działających przeciwko niemu był król francuski – Filip IV Piękny. Za jego sprawą, w roku 1307 oskarżono członków zakonu templariuszy o herezje oraz niemoralne prowadzenie się. Ostatecznie zostali ono potępieni, ich majątki skonfiskowano, a sam zakon został rozwiązany. Ostatni wielki mistrz zakonu – Filip de Molay, spłonął na stosie w roku 1314.

Polecamy również:

  • Joannici - zakon rycerski, opis, historia

    Siła zbrojna Królestwa Jerozolimskiego składała się przede wszystkim z przedstawicieli stanu rycerskiego. Z czasem część z nich organizowała się w zakony, wywodzące się z instytucji zapewniających opiekę i bezpieczeństwo pielgrzymom udającym się do Ziemi Świętej. Wszystkie powstałe zakony szybko zdobywały... Więcej »

  • Krzyżacy - zakon rycerski, opis, historia

    W Ziemi Świętej powstały zakony rycerskie opiekujące się pielgrzymami i walczące z muzułmanami. Najwcześniej założono – w roku 1118, zakon templariuszy gromadzący rycerstwo francuskie. Zakon joannitów ukształtował się później z bractwa szpitalnego istniejącego już w XI w. Skupiał on przede... Więcej »

Komentarze (2)
Wynik działania 5 + 2 =
orisa
2019-04-01 19:17:49
lol na lol
lol
2019-02-19 17:31:36
lol
Ostatnio komentowane
.
• 2022-01-25 06:59:05
bardzo mi się podobała książka ,,Drzewo do samego nieba"
• 2022-01-24 12:21:34
super polecam te szkołę !!!!!!
• 2022-01-23 15:43:46
super szkoła
• 2022-01-23 15:36:46
Łatwiej z Pitagorasa niż z tak skomplikowanego wzoru
• 2022-01-23 10:30:13