Neoromantyzm - cechy, przedstawiciele, charakterystyka

W szerszym znaczeniu neoromantyzmem określa się całość zjawisk w literaturze Młodej Polski, w węższym oznacza tendencje romantyczne w literaturze po 1890 roku. Termin upowszechniony przez Edwarda Porębowicza za sprawą szkicu „Poezja polska nowego stulecia” (1902).
    
Neoromantyzm nawiązywał zarówno do tradycji europejskiego, jak i polskiego romantyzmu. W Europie idee romantyczne mały charakter bardziej uniwersalny, odnosiły się do poczucia wolności jednostki, która pragnęła wyzwolić się spod dyktatu rozumu i mieć prawo do kierowania się uczuciem. Polski romantyzm z uwagi na sytuację polityczną skupiony był przede wszystkim na wolności narodowej. Neoromantyzm przejął idee wolnościowe, kontynuował gloryfikację uczucia i emocji, uznając ich prymat nad rozumem, głosił kult wybitnej jednostki, wyalienowanej ze społeczeństwa, pochwałę indywidualizmu, bunt przeciwko społecznym ograniczeniom oraz pesymistyczne nastawienie do rzeczywistości.

Ta inspiracja ogólnoeuropejskim romantyzmem widoczna była w fazie modernistycznej, przejawiała się żądaniem wolności dla sztuki i przyznawaniem poecie szczególnego miejsca w społeczeństwie. Patronem duchowym tego nurtu stał się Juliusz Słowacki, autor cieszących się wówczas dużym powodzeniem dramatów mistycznych: „Ksiądz Marek”, „Sen Srebrny Salomei” i poematów: „Genezis z Ducha”, „Król-Duch”.
    
Mickiewicz stał się patronem neoromantyzmu nawiązującego do tradycji polskiej, a więc zaangażowanego w dążenia niepodległościowe. Nurt ten rozwinął się nieco później (choć pierwsze symptomy pojawiły się już w „Młodej Polsce” Górskiego), na sile przybrał po rewolucji 1905 – 1907. Wybitnymi przedstawicielami literatury patriotycznej byli Wyspiański i Żeromski, postulujący zaangażowanie twórcy w walkę o wolność. Neoromantyzm w tym wydaniu głosił potrzebę czynu, czcił pamięć powstańców, zrywał z ugodową polityką wobec zaborcy.

Polecamy również:

  • Dekadentyzm w literaturze

    Dekadentyzm w literaturze polegał na wyrażaniu zniechęcenia, rozpaczy, bezsilności, niewiary w postęp i poczucia nadciągającego upadku. Artyści ukazywali obrazy rozkładu, przepowiadali koniec europejskiej kultury i manifestowali swoją niechęć dla obyczajowości mieszczańskiej. Więcej »

  • Symbolizm w literaturze

    W literaturze symbolizm najsilniej zapisał się w drugiej połowie XIX wieku, na początku przede wszystkim we Francji i Belgii, skąd przeniósł się do innych krajów. Podobnie jak w innych dziedzinach sztuki, polegał na stosowaniu symbolu jako głównego środka wyrazu. Symbol służył do wyrażenia... Więcej »

  • Impresjonizm w literaturze

    Impresjonizm zrodził się w malarstwie, gdzie był próbą uchwycenia na płótnie ulotnego wrażenia. Później nurt ten rozprzestrzenił się na inne dziedziny sztuki i znalazł zwolenników także na gruncie literatury. Podobnie jak w malarstwie, podstawowym dążeniem impresjonistów było... Więcej »

  • Ekspresjonizm w literaturze

    Poetyka ekspresjonistyczna określana jest „krzykiem duszy”, wyrazem emocji i wewnętrznych stanów artysty. Poeta miał prawo do pełnej swobody twórczej, forma dzieła literackiego nie miała znaczenia, liczyła się jego siła wyrazu, zmierzanie do absolutu. Więcej »

  • Parnasizm - cechy, przedstawiciele, definicja

    Parnasizm narodził się we Francji około połowy XIX wieku, dominował w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w poezji, później został wyparty przez symbolizm. Nazwa została zaczerpnięta od trzytomowej antologii poezji współczesnej zatytułowanej „Parnasse contemporain”. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 2 =
  • Najnowsze
  • Losowe
Ostatnio komentowane
Uczycie dzieci głupot powtarzacie te same teorie wykrzywionej zakłamanej historii
• 2024-06-20 16:36:24
ok
• 2024-06-05 13:52:17
nadal nie umiem tego napisać
• 2024-06-04 10:48:42
Mógłby być jeszcze do tego cały utwór napisany.
• 2024-06-03 19:41:43