Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Przesunięcie granic Rzeszy na wschód (X-XIV w.)

Ostatnio komentowane
W roku 1944 został utworzony Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej,a nie jakiś komu...
Nie kłam w historii • 2019-03-20 22:24:14
Bardziej szczegółowe opracowanie jest na takiej stronie streszczoteka. pl Jak ktoś potr...
Aadusia • 2019-03-20 21:41:02
fajen
yyymmm • 2019-03-20 09:23:31
:)
Ola a • 2019-03-19 19:53:22
XD
ziut • 2019-03-19 18:02:14
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Okres panowania Dynastii Salickiej w latach 1024 – 1125 przyniósł kolejne umocnienie Cesarstwa. Władcy z tej dynastii ingerowali w sprawy państw słowiańskich, utrzymując jednocześnie silną pozycje we Włoszech.

Od XII w. prowadzono intensywną politykę ekspansji na obszary słowiańskie. Feudałom niemieckim przewodził wówczas książę saski – Lotar Supplinburga. W momencie otrzymania przez tego władcy korony niemieckiej w roku 1125, rozpoczął on działania zmierzające do podboju terenów, które były położone na wschód od Niemiec.

Wyprawy były prowadzone na Obodrzyców i Wieletów. Poza osobami świeckimi, brali w nich również udział przedstawiciele Kościoła, na czele z arcybiskupstwem magdeburskim. Dla licznych rycerzy niemieckich, program polityki ekspansyjnej zaproponowany przez króla, wydawał się bardzo atrakcyjny. Dowodzili im Konrad Wettyn, margrabia Miśni i Łużyc, a także Albrecht Niedźwiedź, margrabia Marchii Północnej. W skutek ich działań, strona niemiecka zdobyła Łużyce oraz ziemie Wieleckie.

Ofensywie przeciwko Słowianom Połabskim, nowy impuls nadał wnuk cesarza Lotara – Henryk Lew (1142 – 1180). Jego celem było zwiększenie potęgi rodowej, kosztem sąsiadów obodrzyckich rozszerzał

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 3 =