Stanisław Baliński, Antyromantyzm – analiza i interpretacja

Mając w pamięci deklarację programową Stanisława Balińskiego, a mianowicie jego przynależność do grupy literackiej Skamander, wiersz pt. Antyromantyzm można rozpatrywać jako manifest programowy tego środowiska poetyckiego. Pisze bowiem poeta:

Nie kochać nam, nie marzyć,
nie usychać w biegu,
Nie roztkliwiać się gwiazdą, nie poddawać smutkom,
Nie odpływać od życia, jak łódka od brzegu,
Bo ani życie brzegiem, ani sen jest łódką […]

Nawołuje zatem do zachowania zupełnie odwrotnego niż przewidywałaby romantyczna stylizacja. Rzeczywiście Skamandryci prezentowali postawę krytyczną wobec założeń romantyzmu. Paradygmat romantyczny wydawał się im anachroniczny i nieaktualny.

W kolejnych strofach podmiot liryczny nawiązuje do idei propagowanych przez poetów XIX-wiecznych jednocześnie antagonizując z nimi. Neguje zatem przywiązanie do świata przyrody i przekonanie o magicznym związku człowieka i natury (był to jeden z najważniejszych fundamentów romantycznego myślenia o świecie):

Nie iść nam, nie­po­praw­nym, w ogro­dy szczę­ś1i­we
Mię­dzy drze­wa, zbyt pięk­ne aby były żywe.[…]

Podmiot staje również w opozycji do romantycznego marzycielstwa i wiary w nadprzyrodzoność zdarzeń. W ostatniej strofie wyraźnie

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 4 =
Ostatnio komentowane
XDDD
paulina • 2021-01-19 12:57:11
o jeny, tyłek mi to uratowało na zdalnych, wielkie dzięki
michau_król • 2021-01-19 10:17:47
ugabuga
k6sd8 • 2021-01-19 09:35:25
Fajne
BOBBB • 2021-01-18 08:36:01
Dzięki
Daria • 2021-01-17 19:29:14