Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Konceptyzm i marinizm w poezji Morsztyna

Ostatnio komentowane
Chcesz się bezpłatnie nauczyć języka angielskiego? Zgłoś się na kurs języka angiel...
Bezpłatne szkolenia • 2018-07-13 09:15:31
@Hasher To zależy już od tłumacza przekładu(Pisma zostały napisane w kilku językach ...
Hgfhfg • 2018-07-09 11:34:37
ok
andrzej duda • 2018-06-14 10:31:18
Super na spr.
Evogy • 2018-06-07 17:45:08
mega
Zuza • 2018-06-06 17:25:41
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Jan Andrzej Morsztyn przeniósł na grunt literatury polskiej wzorce erotyku znane z literatury włoskiej, zwłaszcza z twórczości poetów należących do dworskiego nurtu, tzw. „dolce stil nuovo” („słodki nowy styl”), który opiewał miłość idealną w formie, jaką znamy choćby z Dantego.

Kontynuatorem tej szkoły w epoce baroku stał się Giambattista Marino, który dla twórczości Morsztyna miał szczególnie znaczenie, inspirując w dużej mierze jego styl, ale równocześnie stając się dla polskiego poety niezwykle wdzięcznym „materiałem” do przerabiania i ulepszania.

Marino podporządkował motywy znane z poezji Dantego i Petrarki sferze cielesnej, używając ich do opisu flirtu, zauroczenia, całego zresztą spektrum erotycznych sytuacji lirycznych. Morsztyn wziął więc z jego dorobku przede wszystkim lekkość w ukazywaniu tematyki miłosnej i kontynuuował zwrot w stronę jej cielesnego, zmysłowego wymiaru, któremu służyć miały plastyczne opisy urody kochanki i frywolne nierzadko puenty. Z ducha marinizmu brała się również tematyczna różnorodność obu najważniejszych zbiorów poetyckich – „Kanikuły” oraz „Lutni” – będących raczej swego rodzaju encyklopedią sytuacji erotycznych, aniżeli spójną wewnętrznie opowieścią

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =