Jan Andrzej Morsztyn, Desperacyja - analiza i interpretacja

Gatunek i forma

Wiersz Jana Andrzeja Morsztyna należy do sonetów, których tematem jest miłość, w  tym wypadku nieszczęśliwa. Jako formę wyrazu w sonecie wybrał poeta dialog, którego uczestnikami są miłość, gniew oraz sam podmiot.

Utwór składa się z czterech strof cztero- i trzywersowych.

Miłość tragiczna

Podmiot liryczny jest nieszczęśliwie zakochany i ogromnie cierpi z tego powodu. Jego sercem rządzą zamiennie i gniew. Poeta upersonifikował te uczucia, dzięki czemu mogą one rozmawiać z zakochanym i wyjaśnić mu dlaczego znajduje się w tak fatalnym położeniu.

Podmiot zadaje im pytania retoryczne: zastanawia się dlaczego miłość nie złamie obojętności serca dziewczyny, a gniew nie pomoże pozbyć mu się uczucia do ukochanej:

Czemu mi przyczyny Nie dasz, bym w takiej nie kochał hardości?

W końcu podmiot zwraca się do Fortuny, z prośbą by pomogła mu rozwiązać problem:

Zdesperowany z tego uciążenia,
Fortuny chciałem o ratunek prosić
I Czasu, który wszystkie rzeczy tłucze.

oraz do Czasu, nie pozwalającego mu zapomnieć o uczuciu, wraz z jego upływem. Żadne z tych pojęć nie jest jednak w stanie pomóc podmiotowi. Każda pomoc jest daremna, ponieważ niewola uczuć jest niezwykle silna i trudno się z niej wyzwolić. Okazuje się, że jedynie śmierć może wyswobodzić kochającego od niechcianego uczucia:

Odpowiedziano: Nie chciej prośby wznosić
Do nas daremnej - od twego więzienia
U samej tylko Śmierci w ręku klucze.

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 3 =
Ostatnio komentowane
lulll
Anonimek • 2020-10-26 12:07:17
kdaglvkf;djg;jf;kjgdk;fjbfjkbjjkjkjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj...
ohah • 2020-10-26 09:26:26
UwU
UwU • 2020-10-26 09:04:45
Opisz przemysł
Zbychu sto noga • 2020-10-25 13:38:03
Wow
Kaja • 2020-10-24 09:18:06