Konrad Wallenrod jako powieść poetycka - strona 2

(pogranicze epiki i liryki, tajemniczy nastrój, moralistyczna warstwa tekstu).

Synkretyzm narracyjny

Zróżnicowanie w „Konradzie Wallenrodzie” jest również widoczne na poziomie narracji.  Mamy bowiem do czynienia z narratorem trzecioosobowym, odautorskim, funkcje opowiadaczy w powieści  pełnią również Halban, bracia zakonni i sam Konrad. Pojawia się tu zatem technika budowania narracji przez wiele punktów widzenia. Autor wyraża tym samym przekonanie, że nie ma jednej prawdy, są tylko różne sposoby jej postrzegania.

Synkretyzm czasu

W „Konradzie Wallenrodzie” podobnie, jak w innych powieściach poetyckich fabuła ma charakter achronologiczny. Autor stosuje zabiegi retrospekcji („Pieśń Wajdeloty”, „Powieść Wajdeloty”), dzięki którym narracja cofa się w przeszłość i antycypacji (np. proroctwa i zapowiedzi zniszczenia zakonu krzyżackiego), które wybiegają w przyszłość. Taki zabieg, który ogólnie można by określić jako inwersję czasową, powoduje, że czytelnik musi być bardziej skupiony na lekturze, zwiększa dramatyzm tekstu, a także pokazuje świat jako chaos.

Synkretyzm przestrzeni

Następnie mamy do czynienia w powieści poetyckiej z synkretyzmem przestrzennym. Miejscem akcji są więc

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 3 =
Ostatnio komentowane
jd
tak • 2021-09-26 18:53:47
5+1
jek • 2021-09-26 16:27:01
9+10=21
A • 2021-09-26 14:54:26
hh
ja • 2021-09-26 14:53:03
aha
sram • 2021-09-26 14:47:23