Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Do M*** - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
Podobno pan Erwin oprócz żony miał wiele związków nieformalnych z innymi kobietami. R...
Marcin • 2019-10-16 12:12:31
Podobno Alessandro Volta był bardzo pobożny. Codziennie uczęszczał na Mszę Świętą...
Marcin • 2019-10-16 12:06:53
Za to bombardowanie zakładów chemicznych w czasie agresji NATO na Serbię w 1999r. jest ...
Marcin • 2019-10-16 11:38:26
NUDNE
AMELKA • 2019-10-15 18:33:39
super dzięki
pokemon • 2019-10-15 16:19:28
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Młodzieńcza miłość Mickiewicza

Wiersz „Do M***” to jeden z najsłynniejszych erotyków Mickiewicza, który powstał w 1823 roku, a więc w czasie kiedy poeta darzył gorącym uczuciem Marylę Wereszczakównę. Gdy autor pisał ten utwór, jego ukochana była już żoną Wawrzyńca Puttkamera. Mamy tu więc do czynienia z miłością nieszczęśliwą, która z jednej strony stanowi wyraz osobistych przeżyć twórcy, ale z drugiej wpisuje się w ogólną koncepcję romantycznej miłości.

Rozstanie ciał i jedność dusz

Już początkowa strofa utworu wprowadza odbiorcę w tematykę wiersza. Pojawia się tu bowiem obraz rozstania kochanków, które Mickiewicz oddaje cytując fragmenty ich pożegnalnego dialogu. Rozstanie owo ma charakter gwałtowny i definitywny, co podkreśla trzykrotne, anaforyczne użycie emocjonalnego słowa „precz” zaopatrzonego w znak wykrzyknienia oraz wielokropek sugerujący istniejące między parą niedopowiedzenia. Rozgniewana kochanka rozkazuje zniknąć mężczyźnie z jej oczu, serca i pamięci. On jednak odpowiada, że możliwe jest spełnienie jedynie dwóch pierwszych warunków, ponieważ pamięć rządzi się odrębnymi prawami, nad którymi ani on, ani ona nie mają władzy.

Ten fragment dialogu stanowi ekspozycję romantycznej

Polecamy również:

  • Do M*** - treść wiersza

    Precz z moich oczu!... posłucham od razu, Precz z mego serca!... i serce posłucha, Precz z mej pamięci!... nie tego rozkazu Moja i twoja pamięć nie posłucha.   Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka, Tym szerzej koło żałobne roztoczy, - Tak moja postać, im dalej ucieka, Tym grubszym kirem twą pamięć... Więcej »

Komentarze (0)
5 + 3 =