Julian Tuwim Kwiaty polskie - interpretacja

Julian Tuwim pisał „Kwiaty polskie” w okresie od 1940 do 1953 r. To znacznych rozmiarów dzieło, które krytycy najczęściej traktują jako realizację gatunku charakterystycznego dla romantyzmu – poematu dygresyjnego.

Powstawało ono, gdy poeta przebywał na emigracji oraz po jego powrocie do kraju (1946).

Czym cechował się poemat dygresyjny? Przede wszystkim szczątkową fabułą stanowiącą dla narratora pretekst do przywoływania kolejnych dygresji, które mogły dotyczyć różnorodnych tematów (np. politycznych, społecznych itp.). W dodatku narrator posługiwał się często ironią, sarkazmem i żartem oraz prezentował postawę zdystansowaną (głównie wobec fabuły). Wielkie znaczenie ma także czytelnik, który jest drugim podmiotem gry prowadzonej przez narratora. Staje się on jego dysputantem, zanurza się w prędkim i wartkim ciągu przemyśleń i skojarzeń.

Dzieło Tuwima rozpoczyna się opisem wiejskich bukietów. Już w tym momencie narrator nawiązuje do ojczyzny, tego, co w niej pierwotne, niezmienne – folkloru. Takich reminiscencji pojawia się w utworze więcej – narrator przywołuje m.in. swoją „Łódź młodą”. Dlatego też można określić go mianem port parole autora. Szczególnie wyraźnie tęsknotę za ojczy

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 5 =
Ostatnio komentowane
ten tekst bardzo mi pomógł
kasia • 2020-09-27 19:37:37
zarombiste dziękuje
ananasik • 2020-09-27 16:02:40
git
maniu1260 • 2020-09-27 10:18:26
Thx
filip • 2020-09-25 16:57:45
to dla matematyków, ale powinno być "na co dzień"...
ink • 2020-09-25 08:02:26