Cesarz Julian Apostata - biografia, dokonania

Cesarz Julian Apostata – Pochodzenie

Flawiusz Julian (331 – 363) urodzony w Konstantynopolu, cesarz rzymski w latach 361 – 363, znany głównie jako Julian Apostata. W rok 355 został nowym cesarzem rzymskim, mianowanym przez mordercę ojca, Konstancjusza II (który wymordował również cały ród Konstantyna). Julian Apostata był pierwszym cesarzem rzymskim, którego obwołano nowym władcą poprzez podniesienie na tarczy. Zwyczaj ten od roku 360 n.e. stał się stałym elementem uroczystości koronacyjnych w podzielonym cesarstwie rzymskim.

Nowy Cesarz nie posiadał doświadczenia w sprawach administracyjnych oraz wojskowych. Wynikało to głównie z tego, że w latach młodości, po zamordowaniu ojca, przebywał wraz z bratem na zesłaniu w cesarskiej willi Macellum.

Cesarz Julina Apostata – Lata panowania

Julianus, nazwany przez tradycję chrześcijańską Apostatą – Odstępcą, za sprawą przywrócenia przez niego wszelkich przywilejów starej religii rzymskiej, wymierzonej tym samym przeciwko chrześcijaństwu.

Chrześcijanie w okresie jego panowania byli zmuszeni zwrócić świątynie zamienione na kościoły. Ponad to zostali odsunięci od zajmowanych wcześniej wyższych urzędów oraz pozbawieni prawa prowadzenia szkół.

Pomimo swoich działań, nie prowadził nigdy polityki prześladowania chrześcijan. Skupił się głównie na aspektach związanych z odrodzeniem starych wierzeń, których swoboda miała zapewnić im przewagę nad wierzeniami chrześcijan. Julian Apostata uważał, że same spory wewnętrzne osłabią, a ostatecznie usuną autorytet Kościoła chrześcijańskiego.

Cesarz Julian chciał zorganizować pogaństwo na wzór kościoła chrześcijańskiego. Jego głową miał był od tej pory cesarz – pontifex maximus, podlegali mu arcykapłani prowincji z tytułem archiereus. Arcykapłan prowincji był zwierzchnikiem wszystkich kapłanów na danym terenie, w ten sposób miała nastąpić centralizacja starych kultów.

Jako filozof neoplatoński, pragnął Julianus przez odrodzenie wszystkiego, co było najlepsze w religii dawnych bogów – przyczynić się do umocnienia państwa i przywrócenia jego potęgi. Specjalnym względami cesarza cieszyła się arystokracja municypalna (pochodząca z terenów podbitych), która stanowiła podstawę społeczną rozkwitu państwa w czasach pryncypatu, a która w znacznej części pozostała oddana tradycji.

Julianus wspierał urbanizacje miast, dbał o ich odbudowę oraz odrodzenie finansów miejskich. W tym celu przywracał miastom dobra utracone na rzecz Kościoła. Duży nacisk położył na rozwój instytucji zgromadzeń prowincjonalnych (concilia), które za jego rządów miały wyłącznie pogański charakter.

Swoją nazwę miasta – Paryż prawdopodobnie zawdzięcza właśnie cesarzowi Julianowi Apostacie, który miał je nadać w roku 360 n.e., gdy obszary dzisiejszej Francji zostały ponownie zajęte przez rzymian, po wygnaniu plemion barbarzyńskich.

Julian Apostata przygotowywał się do wielkiej wyprawy przeciwko Persom, na początku której zginął (panował zaledwie dwa lata). Reformy Juliana dały dość szybkie efekty, jednak nigdy nie zostały w pełni utrwalone. Kolejni cesarze zwrócili się na nowo w stronę kościoła chrześcijańskiego, który był dużo bardziej skuteczny w podporządkowywaniu społeczeństwa.

Polecamy również:

  • Cesarz Tyberiusz - biografia, dokonania

    Tyberiusz – adoptowany syn cesarza Augusta, nigdy nie aspirował do zostania jego następcą. Ta droga politycznej kariery, aż na sam szczyt została zaplanowana przez jego matkę Liwie. Podczas dwudziestu trzech lat rządów (14 – 37 r. n.e.), Tyberiusz stronił od zarządzania imperium rzymskim,... Więcej »

  • Cesarz Kaligula - biografia, dokonania

    Wśród wielkich cesarzy Imperium Rzymskiego wymienia się m.in. Oktawiana Augusta, czy też Marka Aureliusza. Na drugim końcu znajdują się takie postacie jak cesarz Kaligula, którego już starożytni historycy określali słowem – potwór. Więcej »

  • Cesarz Neron - biografia, dokonania

    Cesarz Neron reprezentował wszystko co najgorsze z okresu panowania swoich brutalnych, egocentrycznych i okrutnych poprzedników panujących w latach 54 p.n.e., aż do 68 r. n.e.. Jego czternaście lat panowania pogłębiło tylko chaos gospodarczy rozpoczęty przez cesarza Tyberiusza (42 p.n.e. – 37 n.e.).... Więcej »

  • Cesarz Marek Aureliusz - biografia, dokonania

    Marek Aureliusz (121 – 180 r. n.e.) znany był również jako ostatni sprawiedliwy, bądź też ostatni z dobrych cesarzy rzymskich. Panował w latach 161 – 169 n.e. wspólnie z Verusem Lucjuszem, w latach 169 – 177 n.e. sprawował rządy samodzielnie, a w latach 177 – 180 n.e. wraz ze... Więcej »

  • Cesarz Teodozjusz Wielki - biografia, dokonania

    Cesarz Julian Apostata był ostatnim przedstawicielem rodzinny Konstantyna Wielkiego. W tej sytuacji na tron został wyniesiony Walentynian I. Jako współrządcę wyznaczył na początku Walensa, który miał zarządzać wschodem, a następnie wyniósł również swojego syna Gracjana. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 4 =
Ostatnio komentowane
żoną Jaroslawa Iwaszkiewicza była pisarka i tłumaczka Anna Iwaszkiewiczowa z domu Lilp...
Iwona • 2021-07-19 18:40:47
"Oda do radości" to utwór Beethovena. Schiller napisał "Do Radości".
Germanista • 2021-07-10 02:59:47
Zgromadzenie Narodowe (Konwent) nie było "rządem rewolucyjnym", a parlamentem.
Andrzej • 2021-07-06 08:15:34
Czy naprawdę nie dało się tego bardziej spłycić? Gdzie jest drugi syn? Ten który p...
Andrzej Koraben • 2021-06-30 11:34:39
Ciekawe jak daleko czasowo sięgają Politycy. 2050 ? Czyli doprzodu do tyłu 2023. Grolsz...
Nick Radek • 2021-06-27 07:22:58