Niewolnicy w starożytny Rzymie - pochodzenie, życie i praca. Powstania niewolników - przyczyny

Po podboju przez Rzymian basenu Morza Śródziemnego, ustalił się ostatecznie w gospodarce rzymskiej, system produkcji oparty na niewolnictwie. Nastąpił wówczas rozwój latyfundiów (ogromna posiadłość ziemska) opartych na pracy niewolników.

W przeciwieństwie do okresu poprzedniego, kiedy to niewolnictwo miało jeszcze po części charakter patriarchalny, a produkcja niewolnicza służyła zaspokajaniu potrzeb pojedynczych rodzin i ich gospodarstw, tak około połowy II w. p.n.e. system oparty w pełni na niewolnictwie, osiąga swoją formę klasyczną. Nie jest znana dokładna liczba niewolników, lecz szacuje się ją w setkach tysięcy. Ówczesnym, największym ośrodkiem handlu niewolnikami, była wyspa Delos, na której podobno sprzedawano nawet do dziesięciu tysięcy niewolników dziennie.

Niewolników dostarczali zarówno grasujący na morzach korsarze jak i kwestorowie rzymscy, którzy po zwycięskiej kampanii, wystawiali na sprzedaż dziesiątki tysięcy jeńców. W pojęciu prawa rzymskiego, niewolnik nie był człowiekiem, a raczej rzeczą czy też narzędziem, a od zwierząt różnił się tylko mową.

W najgorszym położeniu znajdowali się niewolnicy pracujący na wsi. Byli wykorzystywani do pracy na roli i pastwiskach. Ich właściciele dążyli do maksymalnej eksploatacji, przy jak najmniejszym wkładzie kapitału własnego. Niewolnicy wiejscy praktycznie nigdy nie otrzymywali ciepłych posiłków, a wino dostawali najgorszego gatunku.

O wiele lepsza była sytuacja niewolników miejskich, z których cześć służyła w domach rzymian, a inni pracowali jako rzemieślnicy. W mieście często zdarzały się sytuacje, gdzie niewolnikowi pozwalano na samodzielną pracę, pod warunkiem oddawania części dochodów swojemu panu.

Najlepiej zdecydowanie wiodło się niewolnikom pochodzącym z Grecji. Byli to po części dobrze wykształceni ludzie, stąd pracowali np. jako nauczyciele synów wysoko urodzonych, bogatych Rzymian.

Niewolnicy w miastach stanowili konkurencje jako tania siła robocza dla miejskiej biedoty, podobnie jak niewolnicy wiejscy stanowili dla wolnych robotników rolnych.

Niewolnicy w Starożytnym Rzymie – Powstania niewolników na Sycylii

Zanik warstwy chłopskiej w Italii, wytworzenie się proletariatu oraz ustalenie się opartego na niewolnictwie systemu produkcji, doprowadziły w czwartym dziesięcioleciu II w. p.n.e. do zaostrzenia się walki klasowej między niewolnikami, a ludnością wolną.

Pierwszym efektem tych zmian było powstanie niewolników na Sycylii (137 – 132 r. p.n.e.), trwające sześć lat. Pod wodzą Syryjczyka Eunusa, niewolnikom udało się opanować kilka miast. Kolejne powstanie wybuchło w roku 104 p.n.e., również pod wodzą Syryjczyka – Tryfona. Oba powstania nie miały tak naprawdę na celu zmian ustrojowych. Ich przywódcy ogłoszeni przez wyzwolonych królami, dawali wolność (w teorii) tylko uczestnikom buntów.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 4 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39