Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Daniel Naborowski - biografia i twórczość - strona 2

Ostatnio komentowane
to jest debilizm
kacper • 2019-09-22 12:48:19
najgorsze co morze być
sarew • 2019-09-22 11:51:45
XO
XD • 2019-09-22 11:07:17
XD
LOL • 2019-09-22 09:40:21
mdmasmdamsamsdamsd P::;;
rak123 • 2019-09-21 14:10:22
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

w 1633 roku; rozpoczął jednocześnie bardzo owocny pod względem towarzysko-artystycznym okres swojego życia – bywał wówczas na dworze biskupa wileńskiego Eustachego Wołłowicza, gdzie poznał m.in. poetę Macieja Kazimierza Sarbiewskiego. Jego doskonałym stosunkom z przedstawicielami ideologii kontrreformacyjnej nie przeszkadzał w żaden sposób fakt, iż Naborowski nie porzucił nigdy religii kalwińskiej i czynnie praktykował ją również w czasach służby u Radziwiłłów. W 1637 roku poeta przeniósł się wraz z rodziną do Wilna, by objąć urząd sędziego grodzkiego; tutaj zmarł jesienią 1640 roku.

Pierwszym zachowanym utworem Naborowskiego jest łaciński wiersz okolicznościowy wpisany do sztambucha Daniela Cramera, uniwersyteckiego kolegi z czasów studiów medycznych w Bazylei. W tym okresie powstały też dwie łacińskojęzyczne rozprawy: „De temperamentis” (1593) i „De venenis” (1594), artysta z zapałem rozpoczął również pracę tłumacza, której efektem stało się przetransponowanie na grunt literatury polskiej czterech istotnych dla poetyki tego okresu dzieł: „Triumfu miłości” Petrarki, „Triumfu wiary” Guillaume’a Du Bartasa, „Descriptio gentium” Macieja Kazimierza Sarbiewskiego i „Pieśni” Ambrosiusa

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =