Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Daniel Naborowski Krótkość żywota - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
XDXDXDXDXDXDXD ale kłamstfa ja pierdzule XDXDXDDDDXDDDD
ssss • 2018-12-18 13:02:13
Mogę się mylić ale wydaje mnie się że było więcej osób ...?
Anonim • 2018-12-17 20:40:34
3 dodCI 1 to 4 hA ha ja to umiem noby
krawensznik • 2018-12-17 20:33:16
penissssss
adam noakowski • 2018-12-17 19:59:58
Trochę mało, ale zawsze coś...
Anonim • 2018-12-16 18:20:11
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Utwór Daniela Naborowskiego pt. „Krótkość żywota” wpisuje się szeroko eksploatowaną w poezji barokowej tematykę wanitatywną – dotyczącą przemijalności i kruchości ludzkiego bytu – która stała się naturalną konsekwencją poczucia zagubienia i ideowego rozdarcia w XVII wiecznym świecie reformacji i kontrreformacji. W regularnym, sylabicznym wierszu Naborowski odszedł od charakterystycznego dla swojej poezji, skomplikowanego konceptualizmu formalnego, zastępując go klarownymi, dobitnymi wyrażeniami składającymi się na opis ludzkiego przemijania.

Już w pierwszym wersie podmiot liryczny zwraca uwagę na trudną do uzmysłowienia sobie szybkość, z jaką upersonifikowany czas odmierza nasze istnienie:

Godzina za godziną niepojęcie chodzi:
Był przodek, byłeś ty sam, potomek się rodzi.

Zostaje ono ukazane linearnie jako następowanie po sobie pokoleń, choć ich perspektywa czasowa ulega pewnego rodzaju zaburzeniu: o ile zgodzić się można z mówieniem o przodku w czasie przeszłym, zaś o potomku jako nieokreślonym bycie przyszłości, o tyle dziwi odniesienie czasu przeszłego również do trwającego aktualnie odbiorcy tekstu; podmiot liryczny zdaje się mówić tym samym, iż życie człowieka jest niczym innym, jak

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =