Międzynarodówki robotnicze

Druga połowa XIX wieku jest erą rozwoju różnej maści ruchów robotniczych i socjalistycznych, które za główne zadanie stawiały sobie poprawę położenia najuboższych warstw społeczeństwa – a więc w największej mierze robotników fabrycznych, bezlitośnie wykorzystywanych przez wielkich potentatów. Początkowo różnego rodzaju organizacje i związki walczące o prawa robotników zawiązywały się i działały samodzielnie, wkrótce jednak doszło do coraz szerzej zakrojonej współpracy pomiędzy przedstawicielami różnych nacji. Przeważał wtedy pogląd, że wspólnota interesów robotniczych jest ważniejsza od przynależności narodowościowej, a proletariat w każdym kraju jest taki sam. Takie właśnie idee doprowadziły do powstania pierwszych organizacji międzynarodowych, walczących o prawa robotników – Międzynarodówek.

Na przełomie lat 1863 – 1864 działacze socjalistyczni z Wielkiej Brytanii i Francji rozpoczęli szeroko zakrojoną współpracę, sprowokowaną przez wydarzenia w Polsce, gdzie właśnie dogorywało powstanie styczniowe. Celem wspólnego działania brytyjsko – francuskiego było z jednej strony oficjalne potępienie polityki caratu, jak również zabezpieczenie pozycji robotników zachodnich w razie ewentualnej fali emigracji z terenów Królestwa Polskiego. Wkrótce owe plany przyjęły jednak znacznie szerszy zakres. Powstał projekt utworzenia międzynarodowej organizacji mającej za zadanie ochronę interesów robotniczych, w skład której powinni wchodzić przedstawiciele wielu różnych narodów. Stąd też poszerzenie grona działaczy o osoby m.in. z państw niemieckich, Królestwa  Polskiego czy Rosji. 28.09.1864 doszło do narodzin Międzynarodowego Stowarzyszenia Robotników, czyli I Międzynarodówki. Początkowo miała ona swoją siedzibę w Londynie, by później przenieść się do Nowego Jorku.Nowa organizacja zaczęła aktywnie walczyć o prawa robotnicze. W roku 1866 doszło do wielkiego i znaczącego zjazdu w Genewie. W jej szeregach działali aktywnie m.in. Karol Marks, Fryderyk Engels i Michaił Bakunin.

I Międzynarodówka nie była jednak tworem jednolitym ideologicznie. Od samego początku istniał wyraźny konflikt pomiędzy zwolennikami różnych odmian socjalizmu. Międzynarodówka zrzeszała całe spektrum różnego rodzaju partii i związków walczących o prawa robotników, których programy były często ze sobą sprzeczne. Ostatecznie przyczyną rozpadu I Międzynarodówki był nie dający się pogodzić konflikt pomiędzy radykalnymi anarchistami i podkreślającymi elementy socjalistyczne marksistami. Oficjalnie Międzynarodówka przestała istnieć w roku 1876, chociaż do formalnego rozpadu na dwie zwalczające się komitety dokonano już w 1872.

Mimo rozpadu I Międzynarodówki duża część jej działaczy nadal chciała kontynuować walkę o prawa robotnicze i socjalizm. Stąd też w roku 1889 doszło do powstania II Międzynarodówki. Tym razem inicjatorami byli zwolennicy Marksa, w tym radykalne ugrupowania, takie jak bolszewicy, na czele z Włodzimierzem Leninem, który odegrał dużą rolę w odrodzeniu Międzynarodówki. Dużą rolę odgrywali też działacze niemieccy, z Różą Luksemburg i Karlem Liebknechtem na czele. W celu uniknięcia dawnych konfliktów, już na starcie wyeliminowano z grona anarchistów. II Międzynarodówka była organizacją trwalszą od swojej poprzedniczki, mimo że też targały nią wewnętrzne spory; głównym z nich była metoda wprowadzania reform – radykaliści uważali, że można je wprowadzić jedynie rewolucją, umiarkowane skrzydło stawiało na powolną ewolucję ustroju. To właśnie działaniom II Międzynarodówki zawdzięczamy wprowadzenie Święta Pracy i Dnia Kobiet, dwóch świąt świeckich.

Końcem II Międzynarodówki okazał się wybuch I wojny światowej. Tuż po wybuchu wojny okazało się, że wielu działaczy, mimo głoszonego internacjonalizmu, stawiało interesy własnego kraju ponad idee ruchu jako całości. Wyraźnie widać było to na konferencji w Zimmerwaldzie w roku 1915, gdzie delegaci nie potrafili wyrzec się interesu narodowego. Wielu najbardziej radykalnych działaczy uznało to za zdradę ideałów robotniczych. Był to właściwy koniec II Międzynarodówki.

Polecamy również:

  • Karol Marks - biografia, poglądy

    Karl Heinrich Marx urodził się 5 maja 1818 roku w Trewirze w rodzinie zasymilowanego rabina. W 1835 roku rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Bonn, a rok później przeniósł się na Uniwersytet Berliński. Tam przystąpił do grupy „lewicowych heglistów”. Obronił... Więcej »

  • Fryderyk Engels - biografia, poglądy

    Friedrich Engels urodził się 28 listopada 1820 w Wuppertalu w Niemczech w rodzinie właściciela fabryki. Po maturze podjął pracę w biurze jednej z fabryk ojca, a następnie w firmie handlowej w Bremie. W roku 1844 wyjechał do Paryża, gdzie poznał Karola Marksa. Wtedy też dołączył do Związku... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 2 =
Ostatnio komentowane
Xd
Xd • 2021-09-17 11:10:47
wow mega
wowmega123 • 2021-09-16 21:59:22
ok
. • 2021-09-14 14:03:56
cool
kam • 2021-09-13 09:10:37
Ok
Ok • 2021-09-12 14:37:55