Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Polityka zagraniczna II RP (1918-1939)

Ostatnio komentowane
nie.
lubie duże kuasy • 2018-12-12 21:48:51
bok@poltel.tm.pl
goovnoh • 2018-12-12 18:30:30
Prus to jednak straszny grafoman był.
klm • 2018-12-12 17:49:03
hmf
hmv • 2018-12-11 17:56:47
XD
Anonim • 2018-12-11 09:18:57
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

II Rzeczpospolita już od pierwszych lat swojego istnienia znajdowała się w wysoce niekorzystnej sytuacji pod względem położenia geograficznego. Państwo polskie, ciągle przecież dopiero w stanie odbudowy i scalania po wieku zaborów, leżało pomiędzy Niemcami i Związkiem Radzieckim, z których oba te państwa był negatywnie nastawione do samej nawet idei istnienia niezależnej Polski.  Na domiar złego walki o granice z lat 1918 – 1922 spowodowały, że również sąsiedzi Polski byli do niej wrogo nastawieni, z wyjątkiem Rumunii i Łotwy.

Ze względu na szybkie zmiany rządów i upadki kolejnych gabinetów, stanowisko ministra spraw zagranicznych było w latach 1918 - 1926 obsadzane aż przez czternastu ministrów. Większość z nich spędziła na urzędzie zaledwie kilka miesięcy. Na uwagę zasługuje głównie Ignacy Jan Paderewski, pełniący tą funkcję w czasie konferencji pokojowej z Niemcami w Paryżu w 1919 roku. Bardzo krótko ministrem był nawet Roman Dmowski, czołowy działacz prawicy. Sytuacja zmieniła się po roku 1926 i zamachu majowym. Od tego momentu tekę ministra spraw zagranicznych dzierżyło jedynie dwóch ministrów - August Zaleski (1926 - 1932) i Józef Beck (1932 - 1939). Oboje byli związani z obozem

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 2 =